Muziekverhalen

Bouwverhalen

Verhalen van alledag

Boeken

Voorheen Radio Rijpkema

Without you - Wansmaak bestaat niet!

Wat was mijn eerste plaatje? Tja, dat hangt af van de definitie. Mijn vriend Willem Hooghiemstra had een eigen zolderkamer met een platendraaier, dus kocht hij platen. Ik deelde mijn kamer met twee broers en de draaitafel beneden was van mijn vader en mijn afwijkende muzieksmaak, was een groeiend bron voor frictie. Omdat Willem snel van smaak wisselde, kon ik sommige platen voor een zacht prijsje overnemen. De eerste was Jolita van Rob Hoeke’s Rhythm & Blues Band.Lees verder

Romantiek en plein public

Een hupsige serveerster gaf mij toestemming om mijn stoel op kwart voor twaalf van mijn vrouw te schikken. ‘Ik ben een beetje doof aan één kant,’ had ik gezegd. En handtastelijk aan de andere kant, had ik eraan toe kunnen voegen, maar ik wilde het meisje niet in verlegenheid brengen. Toen ze een fles Rioja kwam brengen en het menu voor ons neerlegde, vertelde ze dat ze buiten de kaart ook hert serveerden.Lees verder

Michael & Gerrit

Never Never Land

Zeg het maar, als ik naar de muziek van Michael Jackson luister, ben ik dan medeplichtig? En zo ja, geldt dat voor al zijn muziek, of alleen voor wat hij na die vermeende pedofiele activiteiten heeft gemaakt? Ik bedoel, mag Thiller nog wel, maar Earth Song niet meer? Toevallig is dat wel mijn favoriet. In elk geval wordt met het verschijnen van de documentaire Leaving Neverland de roep om een muzikale brandstapel steeds groter.Lees verder

De Neanderthaler in mij

Mijn vriend de Psycholoog arriveerde ondanks het gure weer zelfs twee minuten eerder dan aangekondigd. Ik hou daarvan. Tijdens de koffie – hij kreeg de Paddington koffiemok – bespraken wij zoals gebruikelijk eerst het leven, dat er aan weerszijden van de tafel onveranderlijk goed voor stond. Daarna vroeg ik hem, wat hem momenteel zoal bezighield …Lees verder

Bubbles or coffee, that's the question.

De digitale hand van God

‘Zegt u het maar?’, sprak de man door een ernstige baard, toen ik mijn PC voor hem op de toonbank plaatste. ‘Mijn Email doet het niet meer,’ zei ik. Ja, ik had nog wel internet, ik zag ook nog steeds mijn berichten, maar verzenden en ontvangen werkte niet meer. Nee, ik was me van geen abonnement of wachtwoord bewust. Tenslotte biechtte ik op, dat …Lees verder

Raymond van het Groenewoud (artwork: HN)

Meisjes! Raymond van het Groenewoud

de dag brengt ouderdom de nacht brengt vreemde uren de deken is zo zwaar een bladzijde slaat om (het laatste couplet van Twee meisjes)Lees verder

Jan Prakje on the road

Jan Prakje

Terwijl ik in alle vroegte mijn schoenen, die ik gisteren onder een tafeltje had geschoven, weer aantrok en een veter brak, kwam er – bliep – net een Whatsapp-bericht binnen. Het was mijn vriend de psycholoog, die om 6.46 schreef: Op mijn WC lees ik ‘Onze Lieve Vrouwe van de Schemering’ een bundel essays van Willem Jan Otten. Ik denk tijdens het lezen vaak aan jou. Ben zo vrij en uitspraak van WJO te parafraseren: “Dankzij het verhaal wordt mijn leven reëel.”Lees verder

Pastoor Mets wijdt de Willibrordusschool (tegenwoordig Mattheusschool)
Op de achtergrond koster Brouwer, alias Sinterklaas

Wat ik later wilde worden

Tijdens een familiegebeuren rond de kerst vroeg een nichtje zomaar, wie van ons nog geloofde. Het bleef even stil. ‘Ik,’ zei ik toen. De vraag was zo ruim gesteld, dat nuanceren niet eens nodig was. Als kind was ik diep geraakt door het sprookjesachtige kaarslicht, de Latijnse wondertaal, de Gregoriaanse gezangen en de galmende gewelven van onze katholieke kerk, de Mattheus in Joure. Natuurlijk geloofde ik in een God. Hij geloofde toch ook in mij? En daarom ga ik tegenwoordig niet meer naar de kerk. Hij is er niet meer. Alleen in mijn diepste gedachten brandt nog het vuur. ‘Ja,’ zei mijn...Lees verder

McCartney 1970

Misschien ben ik verbaasd

In een documentaire over the Kinks vertelde Noel Gallagher dat Ray Davies met Paul McCartney de beste songwriters waren uit het Verenigd Koninkrijk, dat tegenwoordig overigens behoorlijk verdeeld is. Die voorkeur voor Paul McCartney deed me goed, temeer omdat in het collectief bewustzijn John Lennon er over het algemeen het beste vanaf komt. Ik begrijp dat wel, want ik had hetzelfde tot 1980, toen ik werd bekeerde.Lees verder

De arrestatie van Manuel Noriega

Een plaat met 1 groef

Bijna 30 jaar geleden vielen Amerikaanse commando’s op last van Bush junior Panama Stad binnen, om dictator Manuel Noriega op te pakken. De officiële lezing was dat ze hem wilde berechten voor drugshandel en de democratie wilden herstellen.Lees verder

Piet Wierda betreedt de oude Jouster Drukkerij (© Herman Kramer)

De Oude Jouster Drukkerij

De Oude Drukkerij in de Midstraat

Toen ik tijdens de feestdagen Black Magic Woman van Fleetwood Mac weer eens op de radio hoorde, dacht ik met weemoed terug aan de Jouster Drukkerij, ofwel de VJD. Niet alleen omdat ik dat plaatje daar voor het eerst hoorde, maar ook omdat de VJD net als Fleetwood Mac twee levens kent. Het huidige State-of-the-art bedrijf aan de Vegelinsweg doet in niets denken aan de naoorlogse drukkerij in de Midstraat, tegenover Tijmstra Expert.

In 1970 werd ik 15 jaar, dus ging ik op zoek naar een vakantiebaantje om mijn rijksdaalder zakgeld aan te vullen. Na...Lees verder

Gewoon iets leuks

‘Wat wil je voor je verjaardag?’, vroeg ik, tijdens een reclameblok aan mijn vrouw. ‘Gewoon. Iets leuks,’ zei ze. ‘Lingerie bijvoorbeeld?’ ‘Nee, dat lijkt me geen goed idee,’ antwoordde ze schamper. ‘We kunnen ook samen wat uitzoeken.’ ‘Maar dan is het geen verrassing meer.’Lees verder

Het Haringgenootschap

Op het programma stond een fikse wandeling, om de overdaad van de feestdagen te vertreden, althans van mijn kant. Mijn vriend de Psycholoog doet niet aan feestdagen en gezelligheid, maar loopt iedere dag tien kilometer tegen de verblabbering van zijn fysiek. Hij liep voor, want hij was bekend in de havenstad. Op onze route passeerden wij een viswinkel met de illustere naam Het Haringgenootschap.Lees verder

Alexander Armstrong &Richard Osmanvan de dagelijkste BBC quiz 'Pointless'.

Pointless

Zoals vaak keek ik naar de Pointless, een quiz op de BBC. Een ouder echtpaar - mijn favorieten - waren op ongelukkige wijze in de tweede ronde uitgeschakeld. Ik deed mijn beklag bij Will, die in de keuken net de tagliatelle bij de saus gooide. ‘Het eten is klaar,’ zei ze. Ik griste twee borden uit de kast, schepte eentje vol en spoedde mij weer naar de bank. ‘Hoef je geen mes?’ - ‘Nee, waarom?’ ‘Om de pasta te snijden, bijvoorbeeld. Om als een beschaafd mens te eten.’ In de derde ronde werden vijf foto's getoond van beroemde gitaristen. ‘C is Roy Buchanan!’, riep ik. ‘Heb je gehoord wat ik...Lees verder

Allemaal naar buiten voor de foto ...

Mijn neef Koen

Tijdens een familiegebeuren sprak ik weer eens neef Koen, voor wie ik al sinds zijn geboorte een zwak koester. Als kind kwam hij vaak logeren, maar sinds hij in Groningen woont, zie ik hem nog zelden. Hij was mager geworden en droeg een bril. Door het toeval gestuurd stonden wij naast elkaar in de keuken, ik in de weer met de prinsessenbonen, hij met de uien. ‘Hé Koen, hoe gaat het?’, vroeg ik, toen ik een traan over zijn wang zag biggelen.Lees verder

Playboy

De soul van Al Green: Belle

‘Hij had wel heel veel liedjes over Jezus,’ zei mijn vrouw, toen we na het concert van Ry Cooder Carré verlieten. ‘Ja, dat viel mij ook op,’ zei ik, ‘maar als het goeie songs zijn, heb ik er geen probleem mee.’ Dat is in het kort mijn houding tegenover God in de muziek.Lees verder

Een Kerstvertelling

Op een winterige zondagochtend werd er bij hem aangebeld. Op de galerij stond een kolossale man. Hij hield een mok voor zich en vroeg of hij een paar scheppen koffie mocht lenen. ‘Kom maar verder,’ zei mijn vriend, ‘dan zet ik wel even.’ Ze liepen door naar de keuken, waar hij met een filter en een koffiebus in de weer ging. ‘Dus,’ sprak de man plechtig, ‘gisteren ben ik hiernaast ingetrokken, ziet u. Ik ben uit elkaar.’Lees verder

Zondagochtend retoriek

Toen ik de deur van de logeerkamer hoorde en een ademtocht later de badkamerdeur, stond ik op, nam mijn ochtendjas van de haak en ging naar beneden. Hoewel het nog niet licht was, opende ik de gordijnen alvast, zodat de dag zacht kon binnenvallen. Ik zette de fles en de wijnglazen van gisteravond op het aanrecht en begon de vaatwasser uit te ruimen, alsof ik niet gewoon in afwachting was van mijn vriend, de Psycholoog.Lees verder

Nils Lofgren 1995

Heino is niet bepaald het centrum van de wereld, maar op 4 november 1995 – de nacht dat Yitzhak Rabin werd vermoord - speelde Nils Lofgren in het plaatselijke muziekcentrum. Ik legde twee tientjes neer en kreeg een stempel op de rug van mijn hand. Kees wilde eerst zijn jas afgeven. Ik liep door, op zoek naar de zaal, en trok per ongeluk de deur naar de toiletten open. Iets vertraagd drong tot mij door, wat ik binnen had gezien, ...Lees verder

It's over

Iets weerhoudt mij ervan om de loftrompet over hem af te steken. Het zal mijn weerzin tegen platitudes zijn, ook al is er inmiddels alweer een hele generatie die zijn naam, laat staan zijn muziek kent. Laat mij u maar gewoon eens meenemen. Het is 3 januari 1988 en we bevinden ons Nightclub The Coconut Grove.Lees verder

Afspraak met Brenda

Toen ik met een kop koffie weer op mijn werkplek zat, trof ik in mijn mailbox een bericht aan van een zekere B. Schrijver. Die naam kwam me niet meteen bekend voor. In het onderste venster las ik de korte tekst: Hallo Herman, zou je even contact willen opnemen? Groet Brenda. Plus de automatische melding dat het bericht vanaf een iPhone was verstuurd. ‘Kennen wij een Brenda Schrijver?’, vroeg ik mijn collega aan de overkant.Lees verder

Jett Rebel in de Oosterpoort

Jett Rebel - a pinball wizzard

‘En?’, zul je vragen, ‘hoe was Jett Rebel?’ ‘In één woord: indrukwekkend!’, is mijn antwoord en als je niet verder vraagt, zou ik het daarbij kunnen laten. O, begrijp me goed, ik meen ieder woord. Die jongen kan zoveel. Naast zijn muzikale veelzijdig-heid is hij ook nog een uber-entertainer. Misschien is er wel niemand op de Nederlandse podia, die zoveel kan als Jett Rebel.Lees verder

Jackson Browne, de laatste stap

Ooit last gehad van een november-depressie? Of heb je zo’n schijndode puber op de bank liggen? Nou ik was zo’n geval in mijn jaren van Sturm und Drang. Ieder jaar, als de bladeren van de bo-men vielen, was het raak. Op zo’n grauwe dinsdag, november 1975, kwam ik een uur te laat van bed, dan reisde ik met bus en trein naar Leeuwarden en ontsnapte meteen naar de lege kantine in een boek. Wat las ik in die tijd? On the road of Demian.Lees verder

Mijn 3 boeken uit 2018, bovenop Sido bij de Paraguayos

Sido bij de Paraguayos

Dit boek bevat een verslag van de avonturen van Sido Nijholt op het WK padel in Asuncion Paraguay. Het is in episodes als losse verhalen eerder gepubliceerd op www.klapwiekproducties.nl .Lees verder

Pages

No front page content has been created yet.