Muziekverhalen

Bouwverhalen

Verhalen van alledag

Boeken

Het hout wordt net zo grijs als de vlonderdelen.

De circulaire tuintafel

Circulaire tuintafel

Het is niet zuinigheid, althans niet alleen, maar voor ik iets ontwerp, denk ik eerst: wat heb ik nog liggen? Want de circulaire gedachte zit in mijn bloed.

Het Siciliaanse tegeltableau dat als blad voor de tuintafel had gediend bleek niet vorstbestendig. Ik wist dat wel en eerst zette ik het ’s winters ook binnen, maar net als de jeugd van tegenwoordig begon ik te denken: Wat een gedonder en Ach, het valt ook wel mee. Dus vroor de boel kapot.

Bij een tegeloutlet (waarvan ik het bestaan niet kende) kochten we voor een habbekrats namaak...Lees verder

Fries Golfkastje

Nadat mijn kastje met een 4 collage’s van platenhoezen voor de achterwand van onze woonkamer was afgekeurd, ook door mijzelf, moest er iets nieuws komen.Lees verder

1,25 x 1,05 x 0,26 (bxhxd)

Platenkast

Deze PLATENKAST noemde ik oorspronkelijk telefoonkastje, omdat er in de woonkamer nog steeds een kastje moest komen om de vaste telefoon op te plaatsen en de waar ik de draden van de mobieltjes en iPad ook maar wilde hebben.Lees verder

Privaatvrees

Geen taboe is zo groot, of er komt een dag in het leven van een man, dat het in de openbaarheid moet worden gebracht. Dat bedacht ik vanochtend, toen ik noodgedwongen van het toilet gebruik maakte. Ik lijd namelijk onder privaatvrees.Lees verder

De handen van mijn moeder

‘Kijk,’ zei mijn moeder. Ze wilde naast me komen zitten. ‘Anderhalve meter,’ zei ik weer. ‘Ach ja,’ zuchtte ze. Ze reikte me haar ‘app-apparaat’ aan en nam weer plaats bij het raam. Op de foto zat een familielid op zijn ziekbed met een duim op. ‘Heeft ie …?’ ‘Nee, het is wat anders,’ zei ze, ‘maar aan zijn voeten …’Lees verder

De bijna 100-jarige Eddy Christiani

Wie denkt, dat de rock ’n roll al met de film Rock around the clock (1956) ons land binnenkwam, vergist zich lelijk. Aanvankelijk was het slechts een heidense uitwas uit Amerika, die hier nauwelijks opvolging vond en categorisch werd geweerd van de radio. Gezaghebbend programmeur Skip Voogt van de Avro schreef in 1957 in Tuney Tunes dat ‘het’ gelukkig alweer bijna was ‘overgewaaid’Lees verder

Bij ons in Oost-Groningen

‘… ik was maar een dochter van de bovenmeester,’ hoorde ik Betty zeggen, ‘dan was je niks.’ ‘Nou,’ zei ik, terwijl ik erbij kwam staan, ‘het hoofd van de school hoorde vroeger toch bij de notabelen?’ ‘Niet bij ons,’ zei ze stellig, ‘niet in Oost-Groningen.Lees verder

De eerste zin van een vers boek

Plexiglas

Nadat ik op de eerste warme dag van het jaar de wilgen had getrimd, streek ik moe maar voldaan op de veranda neer. Voor ik de eerste zin in een vers boek las – potentieel een beslissende ervaring – keek ik op mijn telefoon. Onder het glazen schermpje las een ongebruikelijk kort berichtje aan van mijn vriend Kees.Lees verder

Springtime in Amsterdam – Wally Tax

Iedereen kent de verhalen over het graf van Jim Morrison op Père Lachaise in Parijs. Mij zie je daar niet, al ga ik weleens op bedevaart. Voor het eerst was dat in de zomer van 2006. Mijn vriend Koos van der Sloot wilde het graf van Wally Tax op de Nieuwe Ooster Begraafplaats in Amsterdam bezoeken.Lees verder

Kalverliefde - Joni Mitchell

Als liefde voor muziek oprecht is, kun je ook verliefd worden. Falling in love, zoals de Engelsen veel treffender zeggen, want dat is het. Vallen, voorover met je snufferd in de hopjesvla. Dat overkwam mij op een prachtige middag in de zomer van ’78 te Avignon.Lees verder

Liefde in tijden van Corona

Het was vreemd. Na drie dagen thuis werken leek het kantoor anders. Was het de kleur van het metselwerk? Of de kleur van de wolken, in het grijs meende ik een violette ondertoon te herkennen.Lees verder

1955

Snijpunt Heegermeer, 1997

Toen ik in 1955 aan haar baarmoeder ontglipte, zei dokter de Boer tegen mijn moeder dat alles goed leek, maar een paar jaar later vonden ze op het kleuterbureau toch dat ik X-benen had. Niemand had daar ooit iets van gemerkt.Lees verder

Tegen de honden

Mijn vriend Kees de pensionado had voor één nacht onze logeerkamer geboekt. Tijdens de warme maaltijd verlevendigde hij het tafelgesprek met zijn avonturen. Hij is in staat om een incident aan de kassa bij Albert Heijn op te blazen tot iets groots en meeslepends, waar de werkende man door de week gewoonweg geen ruimte voor heeft.Lees verder

Twee Meisjes – Raymond van het Groenewoud

de dag brengt ouderdom de nacht brengt vreemde uren de deken is zo zwaar een bladzijde slaat omLees verder

De schaduw van mijn vriend Kees

Vriendschap

Omdat we toch in de buurt waren, bezochten wij te Machelen aan de Leije het graf van de zelfver-klaarde volksschrijver Gerard Reve, die zichzelf van ’t beroofde. Hij lag op de nieuwe begraafplaats aan de rand van het dorp. Deemoedig knielde ik neer op zijn zerk. Hij was de enige op het perk.Lees verder

Is Clapton God?

Dr John schreef in zijn autobiografie Under the Hoodoo Moon: ‘I figure the more talent there’s in people, the bigger pain in the ass they usually are. But there are guys like Eric Clapton, who disprove the rule … he’s a real sweetheart.’Lees verder

De vaste plek der dingen

Mijn vrouw heeft ontegenzeggelijk de mooiste benen van voor de Cuba-crisis, maar gelukkig heeft ze ook enkele tekortkomingen, want van de volmaakte vrouw is geen man ooit gelukkig geworden. Zo is ze, ondanks het kwijnen van de oerbossen, dol op reclamefoldertjes. Bij het lezen worden ze rondom verspreid op stoelen, tafels en vloer, zonder een herkenbaar systeem. Ik verdraag het, maar ik zal er nooit aan wennen.

Toen ik zaterdag de nieuwe tv-gids, die zij hardnekkig radiobode noemt, wilde pakken en hij niet op zijn vaste plek onder de salontafel lag, keek ik in de krantenbak, maar...Lees verder

Live at Leeds in mijn platenkast

My generation (1970)

Mijn vriend Willem zette de buizenradio aan. Met het oplichten van het controlelampje naderde een bromtoon met een gevaarlijke krikkelkrak. Hij freubelde aan een kabel – krrrk! – en lichtte het deksel van de grammofoon. Uit een bruine hoes gleed een langspeelplaat.Lees verder

Mary & Jerry Bey

Kinderloos – Zangeres zonder Naam

In 1975 ontving de Zangeres zonder Naam een Gouden Harp van de Stichting Conamus. Eerdere gouden harpisten cabaretpromotor Wim Ibo vonden dat, door het belonen van ‘milieuverpestende smartlappe-rij en infantiele stompzinnigheid’, deze onderscheiding zodanig in waarde was gedaald, dat ze uit protest hun gouden harpen terugstuurden.Lees verder

Café á la Mocque

Toen ik stipt op de piepjes van tien uur arriveerde bij zijn buitenverblijf, was mijn vriend Kees in rep en roer. Wij konden niet handen schudden, omdat zijn vriendin een patiënt met schurft behandelde. Bovendien was het koffiezetapparaat, dat altijd op de hoek van het aanrecht had gestaan, verdwenen.Lees verder

Een venster van het Haddassa ziekenhuis in Jeruzalem door Chagall.

De onvolmaakte Hand van God

Na de koffie en de update van ons wederzijdse welzijn, vroeg ik kunstenares Hilda Kanselaar of ze nog nieuwe projecten onder handen had. Jazeker, ze had voor een expositie het thema van haar afstudeerproject weer eens opgepakt: De onvolmaakte hand van God.Lees verder

... de jas van Koos

Mijn Oecumenische schoenen

Louter wanneer er sprake is van gerichte aanschaf, ga ik nog wel eens langs de winkels. Mijn vrouw moest een cadeau voor een jarige vriendin hebben. Zo passeerden wij op de Dracht in Heerenveen gearmd de etalage van een schoenenzaak, die UITVERKOOP schreeuwde. ‘Moest jij geen nieuwe schoenen hebben?’, vroeg ze.Lees verder

Levensvragen

‘Maar wat is nou de zin van filosofie?’, vroeg onze buurvrouw.Lees verder

Bezoek

‘Wat doe je nou?’, vroeg ze toen ik de stofzuiger wegzette. ‘Ik ga me scheren,’ zei ik. ‘Ben je hier dan al geweest?’ ‘Hier liggen toch geen scherven?’Lees verder

Pages

No front page content has been created yet.