Muziekverhalen

Bouwverhalen

Verhalen van alledag

Boeken

Please mr Postman

Vraagje: wat was de eerste nummer 1 hit voor het Soul label Motown. Enig idee? 1961, Please Mr. Postman van the Marvelettes, met vijf namen op het label voor de credits.Lees verder

Lunchafstraak bij Fred

EK Padel: de verwarring

In de aanloop naar het aanstaande EK padel (3-9 november) in Lissabon, had ik bijtijds een verzoek ingediend voor een interview. En er was zeker geen sprake van onwil, maar meervoudig international Sido Nijholt had het kennelijk erg druk met zijn werk, de voorbereidingen en het leven in het algemeen. Dus toen ik vanochtend een appje kreeg: Lunchafspraak doen bij Fred?, happte ik meteen: Prima! Half 1 zien we elkaar!Lees verder

Sido Nijholt en Robin Sietsma
in Heerenveen

EK Padel: de bestemming

‘Waar maak je je nou druk om?’, lachte Sido terwijl hij aan tafel kwam zitten. ‘Biertje?’, vroeg ik. ‘Doe maar water,’ antwoordde hij gedecideerd. Dat deed me goed, want een topsporter mag zijn vader best uitlachen, als hij zijn conditie maar in acht neemt.Lees verder

Dit is een brief

Twee bier en een appje

‘Het probleem is, dat ze tegenwoordig geen brieven meer schrijven,’ legde mijn vriend de Schoolmeester op gezaghebbende toon uit. De aanleiding was een artikel over de tanende verbale vaardigheden onder studenten. ‘Ze komen niet meer uit hun woorden. Dat is het probleem.’ ‘Misschien heb je gelijk,’ antwoordde ik, ‘maar je houdt de vooruitgang nu eenmaal niet tegen.’Lees verder

Spporzicht Koudum

Spoorzicht

‘Zal ik de dozen van zolder halen?’, vroeg ik zaterdag na Driekoningen. Mijn vrouw keek een beetje zuur en vroeg: ‘Zullen we hem niet nog een weekje laten staan?’ ‘Mij best,’ zei ik, ‘we hebben niet voor niets een plasticboom. Wat mij betreft blijft hij staan tot Pasen.’ Onwillekeurig moest ik denken aan een zaterdag tegen Pasen 1976.Lees verder

Sido & de Melanchool

‘Prachtig!’, zei ik tegen niemand (ik was alleen thuis), toen ik met een cornetto in de tuin op het Grote Feestboek las, dat Sido Martens een LP uit heeft, die hij De Melanchool noemt. Hij kreeg van mij een blauwe duim en een repliekje: Prachtige naam! Pas toen vroeg ik mij af, wat mij zo ontroerde aan die naam. Ik had hem zelf kunnen bedenken, maar Sido M was mij voor.Lees verder

Carson op weg naar huis.

Filmpauze

De Filmvertoning van Downton Abbey op zondagmiddag had ook een troep plattelandsvrouwen losgeweekt uit hun aangeharkte bestaan. Het dimmen van de zaalverlichting leverde al spannende kreetjes op en de lichtbeelden werden van halfluid authentiek Fries commentaar voorzien. ‘Jezus’, zuchtte ik. Mijn vrouw, die mij had meegelokt met een ‘leuk’ en ‘gezellig’ argument, draaide zich kordaat om en zei er iets van.Lees verder

Het misverstand rond Willem Wilmink

‘Moet dit leuk zijn?’, vroeg mijn vrouw, terwijl ze mij de biografie van Willem Wilmink na twee pagina’s alweer teruggaf. Daarmee sloeg ze precies de spijker op de kop van mijn eigen ongemak. Opeens begreep ik, wat er mis was met dat boek.Lees verder

De binnenkant van mijn schedel

‘We gaan op schoolreisje,’ zei ik, toen mijn vrouw vertelde dat de olijke tweeling kwamen logeren. ‘Waar wil je naartoe?’ ‘Het wordt warm,’ zei ik. ‘We gaan naar Schier.’ Aldus werd besloten. De essentie van een schoolreisje is, dat alles een feestje is. Dat is niet een feit. Dat is een instelling. Dat is de bedoeling.Lees verder

In 't Stadhuus is het streekmuseum gevestigd

Hardenberg, netjes opgeruimd

‘Wat zijn de opties?’, vroeg ik aan mijn vriend Kees, toen het middagprogramma ter sprake kwam. Met het oog op de aanhoudende regen (jawel, een zegen voor tuin en heide!) zochten wij een culturele bestemming. Wij ontdekten dat wij geen van beiden ooit het stadje Hardenberg hadden bezocht. ‘Is daar iets?’, vroeg ik. Kees raadpleegde zijn telefoon en concludeerde dat er een streekmuseum was. ‘Dat lijkt me niks,’ zei ik en goot de laatste slok koffie naar binnen. ‘Juist daarom,’ vond Kees, ‘juist als het niks is, kijk je dieper.’Lees verder

Oui, c'est moi

De ballade van de eend en de forel

‘Wat een zucht,’ zei ik bezorgd, toen we op de Autoroute du Soleil noordwaarts bij Metz vastliepen. ‘Geef maar even een slokje,’ zei mijn vrouw, terwijl ze terugschakelde. Ik reikte haar een flesje Evian bronwater aan. ‘Het was een prettige vakantie,’ probeerde ik.Lees verder

Gevalletje Wateraccumulatie

Zondvloed (1991-2003)

De directeur van de Autobussenfabriek had gevraagd, of ik onmiddellijk wilde komen. Er was iets met het plafond, zei hij. Bij de deur ving hij me op en liep meteen door naar de reparatieloods, waar bij mijn weten geen plafond was aangebracht. Toen hij de deur opende, drong de ravage stapsgewijs tot mij door.Lees verder

Requiem voor een ongediertje (2019-2019)

Zondagochtend, toen ik voor mijn ontbijt twee beschuitjes kaas met rood smeerde, zag ik hem liggen. In de vensterbank, tussen de stopcontactenborstel en een flessenwipper, lag op zijn rug een dode bromvlieg. Ik was me van geen vlieg bewust geweest. Ach, hij had van de kruimels op het aanrecht gegeten zonder mij tot last te zijn en was een natuurlijke dood gestorven.Lees verder

Tekening van Tilly

‘Heb jij die tekening van Tilly nog?’, vroeg mijn vriend Koos van der Sloot op een dag. Het zal een jaar of 10 geleden zijn. Natuurlijk! Ik haalde een blauw portfolio van zolder, waarin ik hem bijna 30 jaar zorgvuldig had bewaard. ‘Als jij er niets mee doet, geef mij hem dan maar mee,’ zei mijn vriend streng. ‘Ik heb hem ook gekregen.’ Daar kon ik niets tegen in brengen. We hadden hem ooit gekregen voor ons tijdschrift De Vogelaar.Lees verder

De AH in Joure, waar vroeger Hotel Terwisga stond.

Bakkie aanspraak

Aan de koffietafel bij Albert Heijn zat een vrouw op zichzelf. De stoel aan de overkant werd gegrepen door een onzekere man. - Vinnu ’t erg as ik erbij kom?, vroeg hij hees. - Neu. Tis openbaar.Lees verder

Station Amsterdam Muiderpoort. De blanke Seedorf heet De Ligt.

Muiderpoort - Muziekwijk

Toen ik op station Amsterdam Muiderpoort was ingestapt zocht ik een zitplaats. Ik belandde op een achteruitrijbank. Op het scherm controleerde ik nogmaals of ik in de juiste trein zat. Iedereen keek op het scherm van zijn telefoon, behalve ik – ik zou niet weten waar ik naar zou moeten kijken – en een donkergekleurd meisje schuin tegenover me.Lees verder

Johnny Meijer

Er is een Amsterdammer doodgegaan

Na het overlijden van Burgemeester Eberhart van der Laan hoorde ik op één van de zenders het dat lied weer voorbijkomen – Er is een Amsterdammer doodgegaan – dat na de dood van Johan zo prachtig werd vertolkt door Kees Prins. Maar wie kent de herkomst en diepgang van dit lied?Lees verder

Een lege dop

Een circulaire eend

‘De tuin is bezig dood te gaan,’ zei mijn vrouw droevig. Het was verlammend warm. ‘Iedereen is bezig dood te gaan,’ antwoordde ik intuïtief en zonder op te kijken van de Killer-Sudoku, die al mijn rationele vermogens in beslag nam. ‘Zo is het leven.’ ‘Het komt door het klimaat,’ zei mijn vrouw. ‘Het regent niet,’ beaamde ik. ‘Ik kan die CO2 ontkenners eigenlijk niet uitstaan, weet je dat?’ Ik vulde een 3 in en zag meteen dat mijn puzzel fout liep.Lees verder

Warren Zevon in Amsterdam,

Warren Zevon, gone with the wind

Zondag was ik vroeg van bed. Ik ruimde de glazen van de vorige avond op, smeerde twee beschuiten met cranberry paté en activeerde op mijn PC playlist nummer 28, de datum rechtsonder op het scherm. Ik keek de weekendbijlage in, maar bleef bij een Maarten van der Weijden hangen, toen ik Carmelita voorbij hoorde komen. Buiten kwinkeleerden de vroege vogels in een kwieke ochtendzon, maar over mijn wang rolde een traan. Oké, bij wijze van spreken dan.Lees verder

De rij bij Artis

Vrijstelling van betaalde arbeid

Op de terugweg naar de Balistraat realiseerde ik mij opeens, dat we over het Artisterrein liepen. Omdat mijn vriend de Psycholoog in Amsterdam voorloper van dienst was, had ik mijn aandacht gericht op details – stillevens, straatrumoer, het etnisch pallet en onbedoelde kunst – en was ik de route uit het oog verloren. Ik wees naar de gouden adelaars bij de poort … ‘… daar heb ik geen enkele moeite mee,’ verklaarde mijn vriend, zonder zijn pas in te houden. ‘Zonder betaalde arbeid, heb ik juist meer tijd om me nuttig te maken voor mijn medemens.’Lees verder

Atheneum

Ontheffing van opvoeding

Na twee uur lopen realiseerde ik mij opeens, dat we op het Spui waren. Omdat mijn vriend de Psycholoog als parttime bewoner van onze hoofdstad voorloper van dienst was, had ik mijn aandacht gericht op details – vreemde straatnamen, etalages, rare snuiters, mooie vrouwen – en was ik de route uit het oog verloren. Ik wees op de Atheneum boekhandel, die ik nog nooit zonder een aanschaf voorbij was gelopen, …. ‘… daar ben ik het niet mee eens,’ verklaarde mijn vriend echter, zonder zijn pas in te houden, ‘grootouders hebben ontheffing van opvoeding.’Lees verder

Ik was nog een snotneus.

Stiekem, bij de jassen

‘Ik kom voor de receptie,’ zei ik tegen een zwart bejurkte dame in de hal. ‘Trap op, linksaf, dan ziet u het vanzelf,’ zong ze routineus. Nog voor ik een kop koffie met oranjekoek in de handen kreeg gedrukt, zag ik Annie staan. Ik had toevallig gehoord dat ze er waarschijnlijk ook zou zijn, anders had ik mijn vroegere buurmeisje beslist niet herkend. Pas na de mooie woorden voor de pensionado liep ik haar toevallig tegen het lijf.Lees verder

De kunstenaar Armando 2017

Bereid zijn is alles

Gelovige kunstenaars leggen aan de Hemelpoort verantwoording af over hun zondige leven, maar Armando was kennelijk een heiden, want hij mocht een jaar na zijn door dood in Het Uur van de Wolf (‘Het Voorval’, uitzending 9 mei 2019) komen vertellen, wat er nu eigenlijk waar was van zijn verhalen.Lees verder

Buiten de kaart om

‘Er zijn grenzen!,’ stelde een tanige heer aan een naburig tafeltje opstandig vast. Hij legde resoluut de nota neer en wenkte een serveerster. ‘Weet jij het al?’, vroeg ik aan mijn vrouw, want ze had het menu neergelegd. ‘We hebben toch geen haast?’ ‘Nee, nee,’ suste ik, ‘maar ik heb wel trek.’Lees verder

Pages

No front page content has been created yet.