Vensters en deuren

Toen ik de parkeergarage binnenreed, realiseerde ik me dat de routebeschrijving nog op mijn bureau lag en mijn portemonnee thuis op de radiator lag te drogen. Op goed geluk stak ik via het Damrak door naar de Nieuwezijds en vond tenslotte de straat. Mijn zakelijke outfit viel gaandeweg meer uit de toon. Links en rechts verschenen rood verlichte dames in vensters en geen enkele voordeur droeg de naam die ik zocht. Ik daalde diep in mijn onderbewustzijn af en kwam boven met nummer 40, maar dat bleek niet te bestaan. De enige levende ziel voorhanden was een mooie hoer, die op stiletto’s ballancerend tegen een deurpost leunde en alleen haar onderdeurtje naar de hel had bedekt. Toen aan de overkant een matrone verscheen, die met haar breiwerk op een bankje plaatsnam, had ik al besloten het meisje aan te spreken.
‘Bent u hier bekend?’, vroeg ik met de attachékoffer voor mijn kruis. ‘Ik zoek het atelier van een kunstenaarsechtpaar.’
Haar houding veranderde iets. Met het denkbeeldige menu nog losjes bij de hand, want hoerenlopers drukken zich nooit eender uit, keek ze me onderzoekend aan. Ik herhaalde mijn vraag. Toen begreep ze me en knikten haar naaldhakken.
‘Ik weet het niet … ik woon niet in de stad. Misschien kunt u beter die mevrouw vragen. Zij kent iedereen.’
‘Goed, dank u wel,’ zei ik en liet mijn blik terloops langs haar bekoorlijke vormen glijden. Waarom niet? Ik was er nu toch!
‘Ik heb hier ook een atelier,’ grapte de dame met een knipoog.
‘Een naaiatelier,’ knikte ik. ‘Ik zoek een kunstenaarsechtpaar.’
‘Weet ik, schat, maar daarom mag je nog wel binnenkomen.’
‘Ik ben al laat,’ zei ik zo vriendelijke mogelijk.
‘Probeer het dan maar eens bij die rooie deur, ginder rechts.’
Het bleek nummer 58 te zijn en ik zag geen naambordje. Toen ik aanbelde deed Mark open. Hij leek verheugd mij te zien.
‘Hallo, kom snel binnen. We hebben broodjes gehaald.’
‘Lekker,’ zei ik oprecht en volgde hem naar boven.   

 

Eerder gepubliceerd in mijn bundel De Juiste Dosis 2013

Bekijk ook...

De rechtbank van Gunnar Daan

Rechtbank in de wolken (2003)

Zijn grootste zorg voor Europa, verklaarde Frans Timmermans onlangs, was de groeiende roep om een sterke leider boven een verdeelde en krachteloze democratie. Ik deel die zorg en zal tot op mijn sterfbed de democratie verdedigen, als het minst slechte staatsbestel om een land te besturen: meerderheden zoeken en compromissen sluiten. Echter – en laten we het daar ook snel over eens worden – voor de kunst is democratie dodelijk.

Ooit mijn bureau bij Gunnar Daan

Soldaat in vredestijd

De volgende ochtend, op de bouwplaats van de nieuwe woning van Fokko en Margreet, deed ik eerst een rondje met de aannemer. Toen die Fokko zag naderen, zei hij: ‘Ik moet weg, tot kijk.’ Fokko was opeens ook verdwenen. Ik vond hem bij een timmerman, die met een PUR bus in de weer was. Hij zei niets. Hij rookte. Ik gaf hem een hand en nam hem mee de steiger op. ‘Over de isolatie in de houtskeletgevels,’ zei ik. Ik had een dag eerder een lange mail ontvangen met tijdsmelding 4:23.

De raven op de dakrand van het oude Fries Museum, gemaakt door Gerard Groenewoud en Tilly Buij.

3x het oude Fries Museum

In 1996 werd het vernieuwde Fries Museum aan de Turfmarkt geopend door HKM Koningin Beatrix. Drie verhalen die verband houden met de verbouw en uitbreiding.