De circulaire tuintafel

Circulaire tuintafel

 

Het is niet zuinigheid, althans niet alleen, maar voor ik iets ontwerp, denk ik eerst: wat heb ik nog liggen? Want de circulaire gedachte zit in mijn bloed.

Het Siciliaanse tegeltableau dat als blad voor de tuintafel had gediend bleek niet vorstbestendig. Ik wist dat wel en eerst zette ik het ’s winters ook binnen, maar net als de jeugd van tegenwoordig begon ik te denken: Wat een gedonder en Ach, het valt ook wel mee. Dus vroor de boel kapot.

Bij een tegeloutlet (waarvan ik het bestaan niet kende) kochten we voor een habbekrats namaak Portugese tegels. Ik had de vorige tafel van restanten hardhout gemaakt, die ik van de veranda had overgehouden, en een deel daarvan kon ik opnieuw gebruiken. Ik hoefde dus maar één balkje bij te kopen. Ik had ook nog een vracht rvs houtfrets. Bingo.

De vorige tafel was een beetje slap, dus maakte ik een verband op vloerniveau, dat er een beetje ouderwets uitzag, dus vond ik dat er groefjes in moesten, voor de gezelligheid. Dat heb ik geweten. De bovenfrees was in dit harde hout niet te hanteren. En ondanks voorboren draaide ik toch 3 houtfrets kapot. (!@#$%^&*!!!!)

Bij Karwei moest ik nog wel een plaatje Betonplex halen, een tube montagekit voor de tegels en een tube cementvoeg (wist niet dat het bestond!). Dus voor 6 tientjes was ik rond, maar als ik weer zo’n ding maak (ik heb nog een halve m2 tegels over) koop ik nieuw hout, waar de groeven al in zitten en monteer ik hem met slotbouten. Die draai je niet kapot.
‘Mooi hoor, zei mijn vrouw,’ toen ik hem met een glas rosé inwijdde. En toen ik de onvolkomenheden aan de achterkant opbiechtte, zei ze: ‘Daar zie je toch niets van.’

Achter iedere kleine geest staat een lieve vrouw.

Bekijk ook...

Op slot

‘Je was net op tijd,’ zei ik, toen mijn vrouw maandagavond keurig geknipt en geverfd binnenkwam. Ze hing zonder tekst haar jas weg en liet zich met een zucht in haar stoel vallen. ‘We gaan op slot,’ vervolgde ik. ‘Weet ik,’ antwoordde ze korzelig. ‘De kapper had de toespraak er ook op.’ Iets zat haar dwars. ‘Heb je al koffie gehad?’, vroeg ik. ‘Ja.’ ‘Ik nog niet,’ zei ik en liep naar de keuken. ‘Nou, doe mij dan ook nog maar één,’ zei ze, ‘maar niet te sterk, hoor.’ Ik vulde het kleine filterapparaatje, waar ik precies twee kopjes uit haal. Niet de kleine deftige kopjes met goud en...

Joan Didion, schrijfster en journalist

Het hart houdt niet stand

Ze zei: ‘Ik ga even mijn woonprogramma kijken.’ Wat ze bedoelde te zeggen was: Kan die radio even uit. En radio is weer geheimtaal voor hinderlijke muziek, ook al was die afkomstig van mijn PC. Maar mijn afspeellijst had net Billie Holiday geselecteerd en een overleden artiest zet je niet af, dus liep ik naar mijn werkkamer en trok de deur achter me dicht.

De Rappe Krentenbol

Na een grimmige vergadering moest ik wat stoom kwijt. Omdat het mooi weer was en ik mijn brood was vergeten, besloot ik naar de Lidl aan de Oude Oppenhuizerweg te lopen, voor een zak snelle krentenbollen. Halverwege op een parkeerterrein haalde een man een voorwiel uit zijn Renault en vervolgens de rest van een racefiets. Toen wierp hij zijn stropdas op de achter-bank, trok zijn overhemd uit en liet ook zijn kantoorbroek zakken.