Fries Golfkastje

Nadat mijn kastje met een 4 collage’s van platenhoezen voor de achterwand van onze woonkamer was afgekeurd, ook door mijzelf, moest er iets nieuws komen.
‘Rustiger en lager,’ werd mij te verstaan gegeven.
‘Lager?’, daar heb ik je eerder niet over gehoord.
‘Nee, maar als je toch opnieuw begint …’

Het eerste meubel dat ik maakte in 1980 – een stoel - was opzettelijk asymmetrisch, maar daarna was me dat (tenzij het niet anders kon) niet meer voorgekomen. Maar nu, bij zo’n reeks lage kastjes, ging symmetrie me opeens tegenstaan. Op-op-neer-neer vond ik niks, een soort Fawlty Towers trapje. Dus werd het op-op-neer-op.

De deurtjes wilde ik met kaarten beplakken – ik heb heel veel kaarten – maar toen ik begon te selecteren, bleek dat die kaarten grafisch en qua kleur allemaal anders waren. Dat dreigde weer een zootje te worden. Een oproep voor tweedehand waterkaarten (liefst met koffievlekken, scheuren of aantekeningen) leverde niet veel op. Maar het idee dat Friesland met de kust en de meren op de deurtjes zou verschijnen maakte me plotseling week van binnen. Een kaart is niet alleen vorm, maar vooral ook inhoud met betekenis.
Dus wendde ik me tot het VVV, waar ik 3 waterkaarten kocht (in verband met de overlappen en de voor en achterkant).

Linksonder Gaasterland met links Hindeloopen (komt mijn ex vandaan) en Balk (waar ik mijn kroegtijd doorbracht), dan Sneek (waar mijn vrouw vandaan komt en waar beide vrouwen en ik naar school ben geweest; en ik werk er nu) en dan Grou en omgeving (heb ik niks mee, maar mijn vrouw uit haar zeiljaren wel). Dan weer onder Joure (waar ik ben geboren en waar wij wonen) en St Nicolaasga (waar mijn ouders vandaan komen) en tenslotte Leeuwarden-Dokkum (in Leeuwarden heb ik jaren gewoond en in Burdaard heb ik jaren gewerkt). En al die kleinere plaatsjes die verbonden zijn aan herinneringen en namen. En dat allemaal op een bleek palet van groen en blauw, heerlijk rustig golvend langs de wand.

‘Mag hij blijven?’, vroeg ik, toen hij stond.
Ze was zelfs enthousiast: mooi en toch bescheiden, ja, het mocht blijven. Ik had warempel even het gevoel dat ze het over mij had.

Bekijk ook...

Twee vrienden bij Sonsbeek Arnhem

Kroniek van een vriendschap # 5

Wat zullen we doen? Zo was mijn vriendschap met KOOS van der SLOOT. In de auto, op de fiets, in de benen. Als ik terugdenk, zal ik dat het meest missen. Een belangrijk verschil tussen Koos en mij is dat hij onveranderlijk altijd en overal hetzelfde is, een man uit één stuk. Ik pas mij aan, ik ben een man van vijftien jassen.

1983 Twee leren broeken

Kroniek van een vriendschap # 4

Van al mijn vrienden ken ik de muzieksmaak, maar niet van mijn vriend Koos van der Sloot. Dat was de blinde vlek in onze vriendschap. We zijn samen naar Iggy Pop geweest (Koos’ vaste commentaar was: ‘Wat een beest!’), dus daar hield hij van, maar waar hield hij nu echt van? Wat was zijn favoriete LP/CD? Wat was voor hem een 10? Geen idee.

Bezoek

‘Wat doe je nou?’, vroeg ze toen ik de stofzuiger wegzette. ‘Ik ga me scheren,’ zei ik. ‘Ben je hier dan al geweest?’ ‘Hier liggen toch geen scherven?’