Fries Golfkastje

Nadat mijn kastje met een 4 collage’s van platenhoezen voor de achterwand van onze woonkamer was afgekeurd, ook door mijzelf, moest er iets nieuws komen.
‘Rustiger en lager,’ werd mij te verstaan gegeven.
‘Lager?’, daar heb ik je eerder niet over gehoord.
‘Nee, maar als je toch opnieuw begint …’

Het eerste meubel dat ik maakte in 1980 – een stoel - was opzettelijk asymmetrisch, maar daarna was me dat (tenzij het niet anders kon) niet meer voorgekomen. Maar nu, bij zo’n reeks lage kastjes, ging symmetrie me opeens tegenstaan. Op-op-neer-neer vond ik niks, een soort Fawlty Towers trapje. Dus werd het op-op-neer-op.

De deurtjes wilde ik met kaarten beplakken – ik heb heel veel kaarten – maar toen ik begon te selecteren, bleek dat die kaarten grafisch en qua kleur allemaal anders waren. Dat dreigde weer een zootje te worden. Een oproep voor tweedehand waterkaarten (liefst met koffievlekken, scheuren of aantekeningen) leverde niet veel op. Maar het idee dat Friesland met de kust en de meren op de deurtjes zou verschijnen maakte me plotseling week van binnen. Een kaart is niet alleen vorm, maar vooral ook inhoud met betekenis.
Dus wendde ik me tot het VVV, waar ik 3 waterkaarten kocht (in verband met de overlappen en de voor en achterkant).

Linksonder Gaasterland met links Hindeloopen (komt mijn ex vandaan) en Balk (waar ik mijn kroegtijd doorbracht), dan Sneek (waar mijn vrouw vandaan komt en waar beide vrouwen en ik naar school ben geweest; en ik werk er nu) en dan Grou en omgeving (heb ik niks mee, maar mijn vrouw uit haar zeiljaren wel). Dan weer onder Joure (waar ik ben geboren en waar wij wonen) en St Nicolaasga (waar mijn ouders vandaan komen) en tenslotte Leeuwarden-Dokkum (in Leeuwarden heb ik jaren gewoond en in Burdaard heb ik jaren gewerkt). En al die kleinere plaatsjes die verbonden zijn aan herinneringen en namen. En dat allemaal op een bleek palet van groen en blauw, heerlijk rustig golvend langs de wand.

‘Mag hij blijven?’, vroeg ik, toen hij stond.
Ze was zelfs enthousiast: mooi en toch bescheiden, ja, het mocht blijven. Ik had warempel even het gevoel dat ze het over mij had.

Bekijk ook...

De handen van mijn moeder

‘Kijk,’ zei mijn moeder. Ze wilde naast me komen zitten. ‘Anderhalve meter,’ zei ik weer. ‘Ach ja,’ zuchtte ze. Ze reikte me haar ‘app-apparaat’ aan en nam weer plaats bij het raam. Op de foto zat een familielid op zijn ziekbed met een duim op. ‘Heeft ie …?’ ‘Nee, het is wat anders,’ zei ze, ‘maar aan zijn voeten …’

Mea Culpa

Toen ik vanochtend vroeg de factuur voor mijn gehoorapparaat op mijn toetsenbord zag liggen, besloot ik hem meteen maar te voldoen. Tijdens het inloggen met mijn Rabo-pas morste ik hagelslag op mijn toetsenbord. Toen ik vervolgens weer doorging, werd mij de toegang geweigerd. Kan gebeuren. Maar toen ik bij de tweede poging weer niet binnenkwam, brak diep van binnen een lichte paniek uit.

De Koffiehûs Blues

Toen ik in de krant zag, dat Het Friesch Koffiehuis in Leeuwarden wordt gesloopt, ging ik even koppie onder in een branding van weemoed. In het bijschrift las ik dat het leegstaande pand ‘een rotte kies’ was, die voor 2018 Culturele Hoofdstad getrokken moest worden. Nou, ik kan u verzekeren, in de ogen van het establishment was Het Friesch Koffiehuis in de jaren tachtig een bek vol rotte kiezen. Juist daarom kwam ik er zo graag.