Fries Golfkastje

Nadat mijn kastje met een 4 collage’s van platenhoezen voor de achterwand van onze woonkamer was afgekeurd, ook door mijzelf, moest er iets nieuws komen.
‘Rustiger en lager,’ werd mij te verstaan gegeven.
‘Lager?’, daar heb ik je eerder niet over gehoord.
‘Nee, maar als je toch opnieuw begint …’

Het eerste meubel dat ik maakte in 1980 – een stoel - was opzettelijk asymmetrisch, maar daarna was me dat (tenzij het niet anders kon) niet meer voorgekomen. Maar nu, bij zo’n reeks lage kastjes, ging symmetrie me opeens tegenstaan. Op-op-neer-neer vond ik niks, een soort Fawlty Towers trapje. Dus werd het op-op-neer-op.

De deurtjes wilde ik met kaarten beplakken – ik heb heel veel kaarten – maar toen ik begon te selecteren, bleek dat die kaarten grafisch en qua kleur allemaal anders waren. Dat dreigde weer een zootje te worden. Een oproep voor tweedehand waterkaarten (liefst met koffievlekken, scheuren of aantekeningen) leverde niet veel op. Maar het idee dat Friesland met de kust en de meren op de deurtjes zou verschijnen maakte me plotseling week van binnen. Een kaart is niet alleen vorm, maar vooral ook inhoud met betekenis.
Dus wendde ik me tot het VVV, waar ik 3 waterkaarten kocht (in verband met de overlappen en de voor en achterkant).

Linksonder Gaasterland met links Hindeloopen (komt mijn ex vandaan) en Balk (waar ik mijn kroegtijd doorbracht), dan Sneek (waar mijn vrouw vandaan komt en waar beide vrouwen en ik naar school ben geweest; en ik werk er nu) en dan Grou en omgeving (heb ik niks mee, maar mijn vrouw uit haar zeiljaren wel). Dan weer onder Joure (waar ik ben geboren en waar wij wonen) en St Nicolaasga (waar mijn ouders vandaan komen) en tenslotte Leeuwarden-Dokkum (in Leeuwarden heb ik jaren gewoond en in Burdaard heb ik jaren gewerkt). En al die kleinere plaatsjes die verbonden zijn aan herinneringen en namen. En dat allemaal op een bleek palet van groen en blauw, heerlijk rustig golvend langs de wand.

‘Mag hij blijven?’, vroeg ik, toen hij stond.
Ze was zelfs enthousiast: mooi en toch bescheiden, ja, het mocht blijven. Ik had warempel even het gevoel dat ze het over mij had.

Bekijk ook...

Liefde in tijden van Corona

Het was vreemd. Na drie dagen thuis werken leek het kantoor anders. Was het de kleur van het metselwerk? Of de kleur van de wolken, in het grijs meende ik een violette ondertoon te herkennen.

... de jas van Koos

Mijn Oecumenische schoenen

Louter wanneer er sprake is van gerichte aanschaf, ga ik nog wel eens langs de winkels. Mijn vrouw moest een cadeau voor een jarige vriendin hebben. Zo passeerden wij op de Dracht in Heerenveen gearmd de etalage van een schoenenzaak, die UITVERKOOP schreeuwde. ‘Moest jij geen nieuwe schoenen hebben?’, vroeg ze.

Een zaterdagochtend, januari 2021

Ik had nog geen zin om onder de douche tegen het harde plaveisel van de dagelijkse werkelijkheid te worden gesmeten, dus sloop ik in kamerjas de trap af. Ik legde de kussens in de bank recht en bracht de afgebrande waxinelichtjes en de glazen van gisteravond naar de keuken.