Muziekverhalen

Voorheen Radio Rijpkema

Without you - Wansmaak bestaat niet!

Wat was mijn eerste plaatje? Tja, dat hangt af van de definitie. Mijn vriend Willem Hooghiemstra had een eigen zolderkamer met een platendraaier, dus kocht hij platen. Ik deelde mijn kamer met twee broers en de draaitafel beneden was van mijn vader en mijn afwijkende muzieksmaak, was een groeiend bron voor frictie. Omdat Willem snel van smaak wisselde, kon ik sommige platen voor een zacht prijsje overnemen. De eerste was Jolita van Rob Hoeke’s Rhythm & Blues Band.Lees verder

Michael & Gerrit

Never Never Land

Zeg het maar, als ik naar de muziek van Michael Jackson luister, ben ik dan medeplichtig? En zo ja, geldt dat voor al zijn muziek, of alleen voor wat hij na die vermeende pedofiele activiteiten heeft gemaakt? Ik bedoel, mag Thiller nog wel, maar Earth Song niet meer? Toevallig is dat wel mijn favoriet. In elk geval wordt met het verschijnen van de documentaire Leaving Neverland de roep om een muzikale brandstapel steeds groter.Lees verder

Raymond van het Groenewoud (artwork: HN)

Meisjes! Raymond van het Groenewoud

de dag brengt ouderdom de nacht brengt vreemde uren de deken is zo zwaar een bladzijde slaat om (het laatste couplet van Twee meisjes)Lees verder

McCartney 1970

Misschien ben ik verbaasd

In een documentaire over the Kinks vertelde Noel Gallagher dat Ray Davies met Paul McCartney de beste songwriters waren uit het Verenigd Koninkrijk, dat tegenwoordig overigens behoorlijk verdeeld is. Die voorkeur voor Paul McCartney deed me goed, temeer omdat in het collectief bewustzijn John Lennon er over het algemeen het beste vanaf komt. Ik begrijp dat wel, want ik had hetzelfde tot 1980, toen ik werd bekeerde.Lees verder

De arrestatie van Manuel Noriega

Een plaat met 1 groef

Bijna 30 jaar geleden vielen Amerikaanse commando’s op last van Bush junior Panama Stad binnen, om dictator Manuel Noriega op te pakken. De officiële lezing was dat ze hem wilde berechten voor drugshandel en de democratie wilden herstellen.Lees verder

Playboy

De soul van Al Green: Belle

‘Hij had wel heel veel liedjes over Jezus,’ zei mijn vrouw, toen we na het concert van Ry Cooder Carré verlieten. ‘Ja, dat viel mij ook op,’ zei ik, ‘maar als het goeie songs zijn, heb ik er geen probleem mee.’ Dat is in het kort mijn houding tegenover God in de muziek.Lees verder

Nils Lofgren 1995

Heino is niet bepaald het centrum van de wereld, maar op 4 november 1995 – de nacht dat Yitzhak Rabin werd vermoord - speelde Nils Lofgren in het plaatselijke muziekcentrum. Ik legde twee tientjes neer en kreeg een stempel op de rug van mijn hand. Kees wilde eerst zijn jas afgeven. Ik liep door, op zoek naar de zaal, en trok per ongeluk de deur naar de toiletten open. Iets vertraagd drong tot mij door, wat ik binnen had gezien, ...Lees verder

It's over

Iets weerhoudt mij ervan om de loftrompet over hem af te steken. Het zal mijn weerzin tegen platitudes zijn, ook al is er inmiddels alweer een hele generatie die zijn naam, laat staan zijn muziek kent. Laat mij u maar gewoon eens meenemen. Het is 3 januari 1988 en we bevinden ons Nightclub The Coconut Grove.Lees verder

Jett Rebel in de Oosterpoort

Jett Rebel - a pinball wizzard

‘En?’, zul je vragen, ‘hoe was Jett Rebel?’ ‘In één woord: indrukwekkend!’, is mijn antwoord en als je niet verder vraagt, zou ik het daarbij kunnen laten. O, begrijp me goed, ik meen ieder woord. Die jongen kan zoveel. Naast zijn muzikale veelzijdig-heid is hij ook nog een uber-entertainer. Misschien is er wel niemand op de Nederlandse podia, die zoveel kan als Jett Rebel.Lees verder

Jackson Browne, de laatste stap

Ooit last gehad van een november-depressie? Of heb je zo’n schijndode puber op de bank liggen? Nou ik was zo’n geval in mijn jaren van Sturm und Drang. Ieder jaar, als de bladeren van de bo-men vielen, was het raak. Op zo’n grauwe dinsdag, november 1975, kwam ik een uur te laat van bed, dan reisde ik met bus en trein naar Leeuwarden en ontsnapte meteen naar de lege kantine in een boek. Wat las ik in die tijd? On the road of Demian.Lees verder

Wobbe van Seijen, platendealer

Platenzaak Bij de Put (1985)

Voor ik weer verder ga met mijn roman in wording, moet ik je eerst iets anders vertellen. Ik naderde vanmiddag een dood punt in de tekst, dus besloot ik even de deur uit te gaan. Het Fries Koffiehuis is voor onbepaalde tijd gesloten – hopelijk niet te onbepaald – maar ik heb nog een vast vrijdagmiddagstekkie: platenzaak Bij de Put aan de Wirdumerdijk, waar ik elke week twee LP’s koop.Lees verder

Met Assie Aukes in het decor

Mijn liefde voor muziek

Alsof je een alcoholist vraagt om over bier te komen praten! Van vrije wil was geen sprake. Natuurlijk wilde ik wel komen praten over mijn liefde voor muziek! Vervolgens informeerde talkshow host Assie Aukes mij over het format. Het programma heet DE TAFEL en het was voor Omroep Sudwest, zeg maar van Sneek tot Stavoren. Het gesprek duurde 20 minuten en er was ruimte voor 7 of 8 liedjes, waarvan ongeveer een halve minuut zou worden gespeeld. Jezus Christus, dacht ik, dat noem ik nog eens een beperking.Lees verder

Kleine Saskia

Toen ik op de HTS nieuwe vrienden ontmoette, maakte ik ook kennis met andere muziek, Amerikaanse muziek, waar ik onmiddellijk van hield. Dylan, Neil Young, Jackson Browne. Maar de meeste indruk maakte the Band. De muziek was rauw en puur, anders, onbegrijpelijk en tegelijk geworteld in traditie. Ze zagen er anders uit. Ze hadden drie zangers, wisselden voortdurend van instrument en zongen over andere dingen.Lees verder

Koos Alberts dood 28 september 2018

Koos Alberts heeft geluk gehad

In 1984 was ik Manus van Alles bij Architectenburo Daan in Oosternijkerk, dat wil zeggen: Gunnar Daan was Architect en ik was het Buro. Als ik alleen op kantoor was, had ik vaak de radio aan. Op een decembermiddag vertelde een dj over een vent, die met drie singles in de top-10 stond. Dat was nog nooit eerder gebeurd! Koos Alberts, nooit van gehoord. Ze draaiden ‘Ik verscheurde je foto’. Ik viel zo-wat van mijn tekenkruk. Van het lachen, wel te verstaan.Lees verder

Cowboy Jimmy en zijn paard Sunshine

You are my sunshine

Omdat er zaterdag niets op tv was, drukte ik de dvd van ‘O Brother where art thou’ maar weer eens in de player. Eén van de redenen, waarom ik van deze film houd, is de prachtige rootsmuziek. Drie ont-snapte gevangenen en een ‘darkie’, scoren in de film als The Soggy Bottom Boys een hit met Man of constant sorrow. Maar er zit ook blues en gospel in, plus één mega-oorwurm, die sinds zaterdag in mijn kop zit.Lees verder

Molly Drake 1915- 1993

De moeder van Nick Drake

‘Klootzak!’, riep ik, toen ik in 1980 op de radio hoorde dat Ian Curtis van Joy Division zelfmoord had gepleegd. Dat ik volstrekt onredelijk was, wist ik zelf ook wel, maar ik hield van het inktzwarte geluid van zijn stem. Doem, doem, doem … the body’s obtained, the body’s obtained. Where will it end? Where will it end? Nog maar één LP uit en dan al de gekruisigde legende uithangen, ik was daar geen voorstander van.Lees verder

Is Clapton God?

Dr John schreef in zijn autobiografie Under the Hoodo Moon: ‘I figure the more talent there’s in people, the bigger pain in the ass they usually are. But there are guys like Eric Clapton who disprove the rule … he’s a real sweetheart.’Lees verder

Mac Rebennack, alias Dr John the Nighttripper op VPRO's Piknik

Dr John the Nighttripper: I walk on guilded splinters

In 1971 kende ik drie soorten muziek. De bloemkoolmuziek van mijn ouders. Voor zover ik daar al van hield, hield ik dat angstvallig voor me. De Top40 muziek van Radio Veronica, daar woonde ik in. En dan had je nog de Psychedelische LP-muziek van de Superclean Dreammachine met Ad Visser. Die begreep ik niet helemaal – daar moest je verdovende hasjiesj voor gebruiken – maar het bood een venster op een andere wereld.Lees verder

Love and Affection - Joan Armatrading

‘Vloek niet zo!’, maande mijn vrouw streng en ze had gelijk. Ik meende zelf ook, dat ik die katholieke jeugdzonde achter me had gelaten. Maar aan een lantaarnpaal op de Sinnebuorren in Joure zat een aankondiging gekleefd: Joan Armatrading kwam in de Oosterpoort. Na het geluksprongetje, zag ik dat de datum enkele dagen achter mij lag en toen floepte het eruit.Lees verder

Mijn nieuwe cowboypak 1961

She's no angel (De erfenis)

Na de publicatie van het verhaal Fotheringay op mijn site moest ik denken aan de laatste keer, dat de moeder van Willem bij ons op de koffie was. Toen de koetjes en de kalfjes eenmaal buiten liepen, vertelde ze dat ze na de dood van Willem vaak op zijn kamer had zitten luisteren naar Pink Floyd, om haar zoon met terugwerkende kracht beter te begrijpen.Lees verder

Willem Hooghiemstra hij werd 17 jaar

Fotheringay - Sandy Denny

Vlak voordat de A7 tussen Heerenveen en Joure vierbaans werd, raakte op een koude nacht een gele Volvo in de slip en botste frontaal op een tegenligger. De verwoesting galmde nog jaren na. Afgelopen dinsdag was het precies 44 jaar geleden, dat ik mijn beste vriend, Willem Hooghiemstra, naar zijn graf bracht. In mijn hoofd zong FOTHERINGAY.Lees verder

Herman & Hedzer

De laatste dans: Listening wind (1987)

Mijn vrouw was al naar bed. De kleine sliep, maar ik was onrustig, die laatste zomer in de stad. Het oude huis, dat naar mij rook als een oude trui, gaf niets terug. Ik trok mijn witte laarsjes aan en, vooruit, deed nog eenmaal mijn gouden sjaal om. Voorzichtig trok ik de deur achter mij dicht en snoof de avondlucht diep in mijn longen. Met verende tred, op zoek naar mijn ritme, liep ik naar het centrum.Lees verder

Johnny Meier, ooit de beste accordeonist ter wereld

Er is een Amsterdammer doodgegaan

Na het overlijden van Burgemeester Eberhart van der Laan hoorde ik op één van de zenders het dat lied weer voorbijkomen – Er is een Amsterdammer doodgegaan – dat na de dood van Johan zo prachtig werd vertolkt door Kees Prins. Maar wie kent de herkomst en diepgang van dit lied?Lees verder

Tom Petty (1950-2017) hoorde ergens bij

Ik had net een hap yoghurt met muesli binnen, toen ik in de LC las, dat Tom Petty was overleden. Hartaanval, zeiden ze. Ik was vooral verbaasd, omdat hij nog lang niet aan de beurt was. Doris Day (95) leeft bijvoorbeeld nog. Onderweg naar mijn werk, dacht ik aan dat lullige artikeltje. Er zijn vele manieren om de status van een artiest te meten.Lees verder

Pages