My generation (1970)

Mijn vriend Willem zette de buizenradio aan. Met het oplichten van het controlelampje naderde een bromtoon met een gevaarlijke krikkelkrak. Hij freubelde aan een kabel – krrrk! – en lichtte het deksel van de grammofoon. Uit een bruine hoes gleed een langspeelplaat. Die vlijde hij op de anti-statische mat. Hij trok de arm naar achteren, waarmee de draaitafel in beweging kwam, en hing de naald boven de aanloopgroef. Ik pakte het badmintonracket – tennisracket, noemden we dat – en hield het in aanslag, de benen gespreid. Hij griste het springtouw van zijn zusje onder de matras vandaan en keek me aan – een knik – en hij haalde de lift over.
Ik viel perfect in de tsjak-tsjak-tsak openingsriff. Willem boog diep voorover en schreeuwde in het handvat: ‘People try to put us down!!!’
‘Talking ‘bout my g-generation!’ (Dat was ik)
‘Just because we g-get around!!’
‘Talking ‘bout my generation!’
Het geluid werd zwaar vervormd, maar dat vonden we juist lekker. Ik ging tekeer en molenwiekte met mijn rechterarm – Willem was uitzinnig – wij waren helden! Ik sprong op de matras en gleed bijna in een spagaat – Willem lachte. Ha! Hij vond mij geweldig! Toen bukte hij en draaide het volume weg. Verbaasd keek ik om.
‘… zijn jullie gek geworden?!’, klaagde zijn moeder met het hoofd door het vloerluik, ‘de lampen komen bijna van boven.’
‘Ik gleed uit,’ zei ik. Ik had het racket al uit mijn handen laten glijden en schaamde me. Willem sloeg geen acht op zijn moeder en deed, of hij zin had om een stripboek te lezen. Hij hield van Billie Turf. Ik niet.
‘… het is kwart over vijf,’ zei zijn moeder tegen mij.
‘Dan moet ik naar huis,’ zei ik. Ik ging zitten en trok mijn schoenen aan. Toen ze weg was zei ik:
‘Zaterdagmiddag?’
‘Best,’ zei Willem zonder op te kijken. ‘De mazzel.’

Eerder gepubliceerd in mijn bundel De Juiste Dosis ©2013

Youtube links: De beste uitvoering ooit van ‘Live at Leeds’ & Woodstock

Bekijk ook...

Luc de Vos

Luc de Vos, Man van Taal

Toen het hart van Luc de Vos vijf jaar geleden – op 29 november 2019 – plotseling stilstond, weende heel Vlaanderen. En dat terwijl Matthijs van Nieuwkerk in DWDD, waar deze Man van Taal aan tafel werd herdacht, moest bekennen dat hij nog nooit van hem had gehoord, zelfs niet van zijn band Gorki.

Ann Peebles – Zo’n Zeg-dat-nogges liedje

‘Is dat een schilderij of een foto?’, vroeg Joop, toen hij voor het eerst op bezoek kwam en wat onwennig de kamer rondkeek. Hij wees naar portret van opzij in een vierkante lijst, dat boven mijn draaitafel hing. ‘Dat is een platenhoes,’ zei ik.

©2016 afbeelding door Herman Nijholt

Perfect day - Lou Reed

Laten we maar eens beginnen op een mooie ochtend in september dit jaar. Voor dag en dauw reed ik naar mijn werk. Ik luisterde naar Radio 2. Een vrouw – ik noem haar Truus van de Buren – belde naar de studio en vroeg Perfect Day aan, omdat het een prachtige nazomerdag dreigde te worden. De DJ van dienst vond het een treffende keuze. Ik mag van mezelf niet kwaad worden voor de koffie, dus werd ik verdrietig. Ik heb de radio uitgezet, maar de teleurstelling verdween niet. Het kwaad was al geschiedt. Niets is opgewassen tegen pure domheid.