Twee publiek (1979)

1979

Ooit was ik manager van een band, Silver Lining (Karel van der Wal, Bert Middendorp, Domien de Winter en Douwe van der Werff). Onbetwiste hoogtepunten waren de optredens in ’t Swalkershûs in Bakhuizen. Onbetwist dieptepunt was een optreden in het Parochiehuis van St Nicolaasga.

Voor een achtergebleven decor met bostafereel in het Parochiecentrum speelde een bandje. Het publiek bestond uit één meisje met een flesje spuitwater. Ik was de manager en zat in de vensterbank en stoorde me aan de lange stempauzes tussen de nummers. De barman, tevens koster, dopte een biertje voor de voorzitter van de Katholieke Plattelands Jongeren, die deze avond op zijn geweten had. Herman Brood & his Wild Romance speelde in een naburig dorp, maar toch. Eén publiek is nog erger dan geen publiek. Opeens stond achterin de zaal nog iemand, een jongen met een nette baard. Hij droeg een plastic platentas bij zich. Twee publiek!

Na ieder song klapte het meisje zesmaal, soms achtmaal. Toen zei de gitarist in de microfoon: ‘Pauze.’ Ze verdwenen tussen de coulissen. Ik haalde 5 bier en voegde zich bij hen. Dit was niet het moment om over stempauzes te beginnen. Er werd zacht geklopt. Het was de jongen met de platentas. Hij vroeg of ze tijd hadden voor een interview.
‘De Pers!’, riep de drummer smalend.
De jongen liet een kaartje zien met het logo van een Dagblad.
Hij haalde een schrijfblok uit de tas en noteerde alle namen, en de instrumenten die ze bespeelden. Toen vroeg hij met de pen in aanslag, of de pianist verkering had. Ja, hij had verkering. Vervolgens wilde hij weten wat haar naam was en of ze in de zaal stond.
‘Nee,’ zei de pianist stoned, ‘dat is het publiek.’
‘En wat is uw favoriete zanger?’, vroeg hij toen aan de drummer.
‘Keith Moon,’ was het antwoord, dat hij desgevraagd spelde.

Ik liep de zaal weer in en bleef bij de bar staan, tot de lichten weer waren gedoofd. De journalist was klaar met zijn werk en sprak aarzelend het meisje aan.
‘Werkt die vent bij de krant?’, vroeg ik aan de koster.
‘Tja,’ zei hij, ‘als hij in het weekend naar huis mag, helpt hij zijn moeder wel eens met bezorgen.’

 

Eerder gepubliceerd in de bundel De Juiste Dosis 2013 

Bekijk ook...

Siw Malmkwvist in 1964

De slappe lach van Siw Malmkvist

Zelfs als kind had ik al jeugdsentiment, ook al noemde ik toen alleen maar een warm gevoel in mijn buik. Op de B-kant van Spiegelbeeld (Willeke Alberti) stond bijvoorbeeld Toen je me kuste. Als ik dat draaide had ik heimwee, naar een tijd die ik zelf niet meegemaakt. Dat was een rare spirituele ervaring n als het terug luister, kan ik het nog steeds navoelen.

Like a hurricane! (1976)

Vervolg op Neil Hier! (1976) waarin ik vertelde, dat ik op 26 maart 1976 in de Edenhal stond. De lichten gingen uit … … en plotseling doemde daar wankel een man met lang haar en opgelapte kleren op, die zich met de blik op de grond een weg zocht langs de kabels en het instrumentarium. We juichten! Dat was hem! Dat was Neil Young! Hij was het echt!

©2016 afbeelding door Herman Nijholt

Perfect day - Lou Reed

Laten we maar eens beginnen op een mooie ochtend in september dit jaar. Voor dag en dauw reed ik naar mijn werk. Ik luisterde naar Radio 2. Een vrouw – ik noem haar Truus van de Buren – belde naar de studio en vroeg Perfect Day aan, omdat het een prachtige nazomerdag dreigde te worden. De DJ van dienst vond het een treffende keuze. Ik mag van mezelf niet kwaad worden voor de koffie, dus werd ik verdrietig. Ik heb de radio uitgezet, maar de teleurstelling verdween niet. Het kwaad was al geschiedt. Niets is opgewassen tegen pure domheid.