Muziekverhalen

Bouwverhalen

Verhalen van alledag

Boeken

Ja Zeilstra weet vanuit iedere positie een selfie te maken.

De Wereld Stond Stil

Er is geen betere plaats voor een nabeschouwing dan aan tafel in een talkshow, bijvoorbeeld De Wereld Stond Stil. Dus zei ik tegen mijn vrouw: ‘Ik ben nu Martijn van Nijkerk en jij bent mijn tafeldame Alida van Rijn.’ Martijn was in zijn nopjes dat hij zevenvoudig international Sido Nijholt bereid had gevonden te komen, samen met Janke Vaartjes, die letterlijk aan de wieg van zijn succes had gestaan. Na enige onderhandeling wilde ook Jan Zeilstra, sterke man bij de Nederlandse Padelbond ...Lees verder

Wobbe van Seijen, platendealer

Platenzaak Bij de Put (1985)

Voor ik weer verder ga met mijn roman in wording, moet ik je eerst iets anders vertellen. Ik naderde vanmiddag een dood punt in de tekst, dus besloot ik even de deur uit te gaan. Het Fries Koffiehuis is voor onbepaalde tijd gesloten – hopelijk niet te onbepaald – maar ik heb nog een vast vrijdagmiddagstekkie: platenzaak Bij de Put aan de Wirdumerdijk, waar ik elke week twee LP’s koop.Lees verder

Met Assie Aukes in het decor

Mijn liefde voor muziek

Alsof je een alcoholist vraagt om over bier te komen praten! Van vrije wil was geen sprake. Natuurlijk wilde ik wel komen praten over mijn liefde voor muziek! Vervolgens informeerde talkshow host Assie Aukes mij over het format. Het programma heet DE TAFEL en het was voor Omroep Sudwest, zeg maar van Sneek tot Stavoren. Het gesprek duurde 20 minuten en er was ruimte voor 7 of 8 liedjes, waarvan ongeveer een halve minuut zou worden gespeeld. Jezus Christus, dacht ik, dat noem ik nog eens een beperking.Lees verder

Foto: J.Zeilstra Sports Illustrations & Artwork Ltd

Vamos a Paraguay (nl/eng)

Onder het motto Sporthelden worden niet geboren, sporthelden worden gemaakt reisde ik in de vroege ochtend af naar het racketcentrum van TV Joure, gewapend met een notitieblok en een zelfgemaakte pers-accreditatie. Na zijn laatste training op het oude continent wilde hij wel even tijd vrijmaken voor een diepte-interview.Lees verder

Kleine Saskia

Toen ik op de HTS nieuwe vrienden ontmoette, maakte ik ook kennis met andere muziek, Amerikaanse muziek, waar ik onmiddellijk van hield. Dylan, Neil Young, Jackson Browne. Maar de meeste indruk maakte the Band. De muziek was rauw en puur, anders, onbegrijpelijk en tegelijk geworteld in traditie. Ze zagen er anders uit. Ze hadden drie zangers, wisselden voortdurend van instrument en zongen over andere dingen.Lees verder

Under construction (Fuck your morals) van Anne Wenzel ©2016
Landgoed Anningahof bij Zwolle

Wilt u nog iets gebruiken?

Op de laatste warme dag van het jaar bezochten wij de beeldentuin van Anningahof bij Zwolle. Toen wij rond waren, streken Kees en ik neer op een bankje, in afwachting van de vrouwen, want zonder vrouwen geen leven. Ik had dorst en hij had zin in bier, dus een gezamenlijke oplossing lag voor de hand.Lees verder

Het klooster van Vallombrosa

De engel van Agip

Op de laatste dag van onze vakantie in Toscane gunden wij onszelf een luie dag bij het appartement. Maar na de lunch hadden we beide ons boek uit, dus besloten wij het nabijgelegen klooster van Vallombrosa te bezoeken. Mijn vrouw reed. Koud de poort uit bliepte opeens de brandstofmeter. ‘Hij is bijna leeg,’ zei ze geschrokken. ‘Er zit 80 kilometer in, toch?’ ’75,’ zei ze, ‘waarom heb je dat niet eerder gezegd?’ ‘Bij de eerstvolgende pomp gaan we tanken,’ beloofde ik.Lees verder

Koos Alberts dood 28 september 2018

Koos Alberts heeft geluk gehad

In 1984 was ik Manus van Alles bij Architectenburo Daan in Oosternijkerk, dat wil zeggen: Gunnar Daan was Architect en ik was het Buro. Als ik alleen op kantoor was, had ik vaak de radio aan. Op een decembermiddag vertelde een dj over een vent, die met drie singles in de top-10 stond. Dat was nog nooit eerder gebeurd! Koos Alberts, nooit van gehoord. Ze draaiden ‘Ik verscheurde je foto’. Ik viel zo-wat van mijn tekenkruk. Van het lachen, wel te verstaan.Lees verder

Adorazione di Magi van Leonardo da Vinci, 1482 in het Uffizi Florence

De deur naar de Hemel

Tijdens het file-slenteren door de zalen en gangen van het Uffizi-Museum in Florence, murw door een overdaad aan onberispelijk gepolijste standbeelden en smetteloos gepenseelde schilderwerken, bevroor ik voor een schilderij van Leonardo da Vinci. Mijn voeten zeiden dat ik weer door moest, maar mijn aandacht was gevangen door Adorazione di Magi. Tegelijkertijd begreep ik niet wat mij zo aangreep.Lees verder

Bij ons huisje in de omgeving van Paterno Toscane

Helemaal niets

In de schaduw van de druif op ons zitje, met uitzicht op het glooiende Toscaanse landschap, gekleurd door een goedkope Lipton zonnebril, achter een kop Douwe Egberts koffie, dacht ik voor het eerst in lange tijd aan helemaal niets. Voor mij op tafel lag een boek, waarvan de rauwe taal nog nagalmde in mijn maagdarmkanaal. Weer een andere wereld. Ik durf wel te stellen dat ik voor onbepaalde tijd verkeerde in een staat van genade.Lees verder

Herman en De Gelatenen van Koos

Dresscode #2

Een maand later liepen wij, met het Armani jasje in een tasje, door de Oosterstraat op zoek naar een broek. Om half tien had ik de secretaresse een goed weekend toegewenst. Verbaasd vroeg ze waar ik heen ging. ‘Om half elf moet ik aantreden op een tennistoernooi,’ zei ik, ‘en vanavond gaan we naar John Hiatt in de Oosterpoort.’ We besloten na de verloren wedstrijd meteen naar Groningen te gaan, om werk te maken van de dresscode.Lees verder

Dresscode # 1

Ik weet het, ik had zelf gezegd: ‘Laten we zaterdag iets leuks doen.’ Nu stond Bataviastad niet op mijn lijstje, zelfs niet op de achterkant, maar mijn vrouw won het pleit en dus besloot ik er maar het beste van te maken.Lees verder

Mijn vriend de psycholoog

Toen we weer een tunnel binnenreden, ter hoogte van Liestal Zwitserland, stuurde ik een Whatsapp-bericht aan mijn vriend de psycholoog: Onderweg naar huis. Zien wij elkaar nog? Wij waren ook op weg naar de vierde week van mijn vakantie, in mijn ogen de beslissende week.Lees verder

Cowboy Jimmy en zijn paard Sunshine

You are my sunshine

Omdat er zaterdag niets op tv was, drukte ik de dvd van ‘O Brother where art thou’ maar weer eens in de player. Eén van de redenen, waarom ik van deze film houd, is de prachtige rootsmuziek. Drie ont-snapte gevangenen en een ‘darkie’, scoren in de film als The Soggy Bottom Boys een hit met Man of constant sorrow. Maar er zit ook blues en gospel in, plus één mega-oorwurm, die sinds zaterdag in mijn kop zit.Lees verder

Rechts, links, troelala.

Ik keek verdwaasd naar een border, die ik geacht was te gaan wieden, want het was ook mijn tuin. ‘Hoe zie ik nu wat onkruid is?’ ‘Nou, die lelijke stengels …’ wees mijn vrouw. ‘En dit dan?’, vroeg ik en wees naar een plantje met mooie witte bloemetjes. ‘Eruit,’ zei ze rigoureus. ‘Maar hij bloeit!’ ‘Hij bloeit tussen mijn tegels.’Lees verder

Louisson Bobet won de Tour van 53, 54 en 55.

Koffie in StMéen le Grand

Voorbij Plouharnel had mijn vrouw alweer zin in koffie … omdat ze moest plassen. Ik bestudeerde de kaart en dirigeerde haar naar StMéen le Grand, waar ze - mijn aanwijzingen negerend - al voor de kerk rechtsaf sloeg, achter een pijl van Office de Tourisme aan. Ik heb geleerd te zwijgen op zo'n moment. Bovendien, mijn plas was het niet. Het kantoor was gevestigd in het museum van Louison Bobet.Lees verder

Ooit mijn bureau bij Gunnar Daan

Soldaat in vredestijd

De volgende ochtend, op de bouwplaats van de nieuwe woning van Fokko en Margreet, deed ik eerst een rondje met de aannemer. Toen die Fokko zag naderen, zei hij: ‘Ik moet weg, tot kijk.’ Fokko was opeens ook verdwenen. Ik vond hem bij een timmerman, die met een PUR bus in de weer was. Hij zei niets. Hij rookte. Ik gaf hem een hand en nam hem mee de steiger op. ‘Over de isolatie in de houtskeletgevels,’ zei ik. Ik had een dag eerder een lange mail ontvangen met tijdsmelding 4:23.Lees verder

Molly Drake 1915- 1993

De moeder van Nick Drake

‘Klootzak!’, riep ik, toen ik in 1980 op de radio hoorde dat Ian Curtis van Joy Division zelfmoord had gepleegd. Dat ik volstrekt onredelijk was, wist ik zelf ook wel, maar ik hield van het inktzwarte geluid van zijn stem. Doem, doem, doem … the body’s obtained, the body’s obtained. Where will it end? Where will it end? Nog maar één LP uit en dan al de gekruisigde legende uithangen, ik was daar geen voorstander van.Lees verder

Grytsje Postma-Zonderland

De kont van Beppe (1963)

Toen ik om half vijf wakker werd voor mijn oudemannenplas, zat die droom nog in mijn kop, een beeld uit mijn jeugd, de kont van mijn Beppe. Er was geen verhaal, zoals dat zo vaak met dromen gaat. Ik kon me niet herinneren, dat ik hier ooit eerder over had gedroomd, maar het beeld bood mij troost.Lees verder

Is Clapton God?

Dr John schreef in zijn autobiografie Under the Hoodo Moon: ‘I figure the more talent there’s in people, the bigger pain in the ass they usually are. But there are guys like Eric Clapton who disprove the rule … he’s a real sweetheart.’Lees verder

De oude apotheek in de Midstraat Joure

De vloek van Ferwerda

Het was druk bij de oude apotheek in de Midstraat. Ik trok nummertje B131. Toen B127 werd omgeroepen reageerde niemand. Ik zag een oud baasje glazig voor zich uitstaren. Hij deed me vaag aan iemand denken. ‘Heeft u B127?’, vroeg ik aan hem. ‘Nee,’ zei hij bot. Toen keek hij op zijn briefje en zei … nou ja, hij vloekte.Lees verder

Kinderfeestje

Onlangs sprak ik een meisje van 7 jaar. Ze had haar voortanden net gewisseld en droeg een vreemd soort berenpak, met oortjes aan de capuchon. Ze keek nieuwsgiering naar mijn knie die was ingetaped. Twee halve manen rond de knieschijf. ‘Kijk,’ zei ik, en ik strekte mijn been, waardoor het vel op mijn knieschijf samen frommelde tot de snuit van een buldog.Lees verder

Op het promenadek van Brooklin Bridge met op de achtergrond de Twin Towers.

New York 1983

Ik nam de subway naar de overkant van de Hudson River, omdat volgens een dienstregeling, die ik had gevonden, de bus naar Asbury Park vanuit Newark vertrok. Een dagje naar het strand, lekker. Op het eindstation stapte ik uit. Het was heet. Ik kocht een blikje Root Beer. Een man in overall las zijn Wallstreet Journal.Lees verder

Mac Rebennack, alias Dr John the Nighttripper op VPRO's Piknik

Dr John the Nighttripper: I walk on guilded splinters

In 1971 kende ik drie soorten muziek. De bloemkoolmuziek van mijn ouders. Voor zover ik daar al van hield, hield ik dat angstvallig voor me. De Top40 muziek van Radio Veronica, daar woonde ik in. En dan had je nog de Psychedelische LP-muziek van de Superclean Dreammachine met Ad Visser. Die begreep ik niet helemaal – daar moest je verdovende hasjiesj voor gebruiken – maar het bood een venster op een andere wereld.Lees verder

Pages

No front page content has been created yet.