De digitale hand van God

De Biecht

‘Zegt u het maar?’, sprak de man met een ernstige baard, toen ik mijn PC voor hem op de toonbank plaatste.
‘Mijn Email doet het niet meer,’ zei ik. Ja, ik had nog wel internet, ik zag ook nog steeds mijn berichten, maar verzenden en ontvangen werkte niet meer. Nee, ik was me van geen abonnement of wachtwoord bewust. Tenslotte biechtte ik op, dat ik het apparaat twee jaar geleden op advies van mijn zoon bij Cool Blue had besteld en tevens door hem had laten installeren. Verkeerde zuinigheid, hoorde ik mijn vader vanuit zijn graf al zeggen. Hij had ongetwijfeld gelijk.
Enfin, de man schonk mij absolutie. Hij zou een nieuwe versie installeren. Mijn penitentie bedroeg €60 per jaar, of €250 voor de eeuwigheid.
‘Dus er is iets aan te doen!’, stelde ik opgelucht vast.
‘Er is altijd iets aan te doen,’ verklaarde de Verlosser met een lauwe glimlach.
‘Nou, doe dat laatste dan maar,’ zei ik meteen. ‘Zo’n abonnement vergeet ik meteen weer.’
Geld bestaat tegenwoordig niet meer, als je genoeg hebt. Het komt ongemerkt binnen, je wappert wat met een pinpas en je krijgt alles mee naar huis. Geleidelijk verbleekte het schrikbeeld, dat mij uit de slaap had gehouden: alle berichten kwijt, vervreemding van mijn contacten, tot ik als een digitale outcast zou worden verstoten. Ik nam opgelucht afscheid van mijn zwarte kast, die er zonder draden en scherm toch wat hulpeloos bijstond.

Premature Bubbels

Toen ik mij volgens afspraak de volgende dag om twaalf uur meldde, verklaarde de Verlosser dat het was meegevallen. Er stonden meerdere versies op, die elkaar voor de voet liepen. In onmacht hief ik mijn handen ten hemel. Geen probleem, de verstopping was opgeheven en de schade was slechts €45,-!
Thuis kreeg ik niet de gelegenheid om deze meevaller te bejubelen, want in Heerenveen werd onze aanwezigheid verlangd, omdat er iets te vieren was. Dus hief ik een uurtje later al een glas Bubbels en deed lustig mee aan zonnige toekomstbespiegelingen, die weliswaar niets met mijn digitale contacten van doen hadden, maar niettemin synchroniseerden met mijn zonnige stemming.

Weer thuis vertrok mijn vrouw naar de kapper, terwijl ik op mijn rug onder mijn bureau schoof om de patiënt volgens een zelfgemaakte schets aan te sluiten en tot leven te wekken. Toen opende ik mijn Outlook.
‘Hij doet het nog steeds niet!’, riep ik tegen … niemand. Ik werd verteerd door wroeging, omdat ik – ook al had ik dat voor mijn biechtvader verzwegen – twee weken lang waarschuwingsvenstertjes, die naar een zoekgeraakt wachtwoord vroegen, roekeloos had weggeklikt. Onmiddellijk belde ik met de Verlosser, die volgens de factuur gewoon Joost heette.
‘Maar hier deed hij het wel,’ wierp hij tegen. Nou bij mij niet en … ja, mijn internet deed het nog en … nee, het wachtwoord was nog steeds kwijt. Enfin, hij legde een verbinding op afstand en deed mijn cursor als een Piranha over het beeldscherm schieten.
Tenslotte concludeerde hij dat er niets anders op zat, dan een nieuw wachtwoord op te vragen bij Ziggo.
‘Bellen heeft geen zin,’ voegde hij eraan toe, ‘dat moet via Mijn Ziggo.’ Tot mijn steeds groter wordende schande moest ik bekennen, dat ik mij nooit had aangediend bij Mijn Ziggo. Het was een wonder dat ik nog steeds leefde, althans fysiek. Want digitaal was ik inmiddels stervende. Hij legde uit, dat ik eerst een Mijn Ziggo-account moest aanmaken. Er zou dan een link naar mijn Email worden gestuurd … die niet werkte. Op dat moment werd het heel stil.

Alleen op de wereld

We waren dus precies terug bij af, maar nu zónder hoop. Ik verloor mijn geloof, mijn Verlosser was weer Joost en om de stilte te verbreken, vroeg ik:
‘Kan die link ook naar de mail van mijn zakelijke mail worden gestuurd?’
‘Kunt u daar dan bij?’ Jazeker, kon ik daarbij. Ik zocht mijn klantnummer op en hij vroeg voor mij een account aan. Voorlopig bedankte ik hem.
Toen logde ik via internet in op mijn zakelijke mail, maar daar was niets bezorgd. Meteen belde ik onze systeembeheerder en vroeg, of er misschien een bericht voor mij in het doucheputje – hoe heet dat? – juist, in het spamfilter terecht was gekomen.
‘Je hoort zo snel mogelijk van mij’, beloofde hij. Ik telde tot tien en zag toen de PC van mijn vrouw staan. Die had Gmail op haar Outlook. Ik belde keurig aan bij Mijn Ziggo, vulde alle gegevens in, zoals Joost dat net voor mij had gedaan, inclusief het mailadres van mijn vrouw en – Ping – daar was het linkje al! Voor het eerst ging er iets goed!
Op haar PC klikte ik op het bericht en trad de wereld binnen, die Mijn Ziggo heette. Door naar Internet & Wifi, wachtwoorden beheren … en toen zag ik, dat mijn oude wachtwoord werd gevraagd! Woedend stormde ik de lege woonkamer binnen! Ik was helemaal alleen op de wereld.

Een Engel Gods

Wederom vermande ik mij en besloot de helpdesk van Ziggo toch maar te bellen, navigeerde behendig door het keuzemenu en werd onmiddellijk doorverbonden:
‘Ziggo helpdesk, met Moniek,’ zong een Engel in mijn oor, ‘wat kan ik voor u doen?’
Ik legde haar mijn benarde situatie uit, maar zij onderbrak me al snel.
‘Ik kijk met je mee, maar je hoeft helemaal geen oud wachtwoord aan te vragen. Waar zit je eigenlijk?’
‘Dat weet ik niet,’ zei ik bedremmeld.
‘Maar hoe ben je daar dan terecht gekomen?’, vroeg ze. Ik had het gevoel dat ik in de Bijenkorf mijn moeder was kwijtgeraakt.
‘Geen probleem,’ zei ze meteen, ‘we hebben alle tijd. Sluit eerst maar eens gewoon af … log nu weer in op Mijn Ziggo, lukt dat? … fijn. En wat zie je nu?’
‘Bovenaan staat: Goeiemiddag H.L. Nijholt,’ las ik voor.
‘Nou, dat is toch aardig?’, zei ze. Vervolgens leidde ze me stap voor stap naar een venstertje, dat alleen een nieuw wachtwoord vroeg … de Engel wachtte geduldig op haar wolk. Toen alles klaar was, wenste ze me nog een heel goed weekend en verbrak de verbinding. Het was jammer, dat ik haar niet kon zoenen. Daar zouden ze nog eens iets op moeten vinden. In mijn Outlook vond ik het venster dat Joost mij eerder had gewezen. Daar vulde ik het nieuwe wachtwoord in en … al na enkele tellen braken de vliezen en stroomde mijn mailbox vol. Ik was diep ontroerd.

Inmiddels was het gaan schemeren. Ik ontstak de sfeerverlichting, zette muziek op en ging koffiezetten. Toen mijn vrouw eindelijk thuiskwam, stormde ik haar tegemoet en zoende haar, alsof zij de Engel Gods was.
‘Doet hij het weer!’, lachte ze.
‘Yes! Mijn mailbox zit weer vol en ik heb de nieuwe wachtwoorden keurig in mijn boekje opgeschreven!’
‘Wat knap!’, zei ze. ‘Dat moeten we vieren!’
‘Ja … maar zullen we dat met koffie doen?’, opperde ik. Als we die middag in Heerenveen koffie hadden gedronken, was het waarschijnlijk meteen goed gegaan en hadden we nu Bubbels kunnen drinken. Dat zag ik nu wel in: het geheim van het bestaan schuilt in de volgorde der dingen.

Bekijk ook...

In de biografie staat een andere foto met dezelfde parasol en jurk, genomen in het Bois de Boulogne.

Foto van Olga

‘Ik moet je iets laten zien,’ zei ik, toen mijn vrouw thuiskwam. Maar helaas, er was iets fout ge-gaan bij het opnemen van de uitzending. Ook bij een haastige speuractie op het wereldwijde net vond ik niet de foto van Annemarie Nauta, die in mijn ziel stond gebrand.

Carson op weg naar huis.

Filmpauze

De Filmvertoning van Downton Abbey op zondagmiddag had ook een troep plattelandsvrouwen losgeweekt uit hun aangeharkte bestaan. Het dimmen van de zaalverlichting leverde al spannende kreetjes op en de lichtbeelden werden van halfluid authentiek Fries commentaar voorzien. ‘Jezus’, zuchtte ik. Mijn vrouw, die mij had meegelokt met een ‘leuk’ en ‘gezellig’ argument, draaide zich kordaat om en zei er iets van.

Het laatste boek dat mijn vriend las was Voor Mathilde van mij

Kroniek van een vriendschap # 3

Ik heb mijn vriend Koos van der Sloot in loop der jaren goed leren kennen, maar ik durf niet te beweren dat ik hem ooit helemaal heb begrepen. Neem nu eens die gulzigheid voor kunst en literatuur. Waar komt die vandaan? Wij zijn beide opgegroeid in een arbeidersgezin. Cultuur beperkte zich tot sketches op bruiloften.