De Wereld Stond Stil

De nabeschouwing

Er is geen betere plaats voor een nabeschouwing dan aan tafel in een talkshow, bijvoorbeeld De Wereld Stond Stil. Dus zei ik tegen mijn vrouw: ‘Ik ben nu Martijn van Nijkerk en jij bent mijn tafeldame Alida van Rijn.’
Martijn was in zijn nopjes dat hij zevenvoudig international Sido Nijholt bereid had gevonden te komen, samen met Janke Vaartjes, die letterlijk aan de wieg van zijn succes had gestaan. Na enige onderhandeling wilde ook Jan Zeilstra, sterke man bij de Nederlandse Padelbond, wel aanschuiven en en passant zelfs een foto nemen.
Toen Sido de warme prak – stamppot spitskool – had verwisseld voor een glas gemeentepils, trapte Martijn af met een bloemrijk resumé van zijn wapenfeiten, en vervolgde: ‘… ik denk niet dat ik overdrijf – nou, misschien een klein beetje dan – als ik zeg dat De Wereld tijdens het WK Padel in Paraguay even Stil Stond. Het was hier stil op straat en jij en je vrienden beheersten het gesprek bij ons koffiezetapparaat. Hoe heb jij het WK beleefd?’
‘Dit was het mooiste, dat ik tot nu toe heb meegemaakt,’ zei hij zonder blikken of blozen, en hij stroomde over van geluk, toen hij die anderhalve week reproduceerde. De organisatie was weliswaar verre van vlekkeloos, maar de sfeer was fantastisch en zelfs de sterren waren zeer benaderbaar. ‘… wat wel betekende, dat ik voortdurend met meisjes op de foto moest.’
‘Jij op de foto?’, vroeg Janke verbaasd. ‘Als kind wilde je nooit …’
‘Hé!’, lachte Sido. ‘Kijk eens hier!’
‘Iets anders,’ zei Martijn, ‘neem ons eens mee naar vorig jaar. Jij speelde net anderhalf jaar Padel met je vrienden in Joure, je ging naar Spanje en je kwam als een ander mens terug. Wat is daar gebeurd?’
‘O, dat is geen geheim,’ zei Sido, ‘We zaten met oud en nieuw bij Pjotr en Mariska. Jan was er ook bij. Het was al een uur of vijf, en we hadden wat gedronken …’
‘Eén of twee,’ zei Jan, ‘zeker niet meer dan tien.’
‘… en toen zei Pjotr dat ik talent had voor de top, maar dat ik dan wel mijn leven zou moeten veranderen. Ik moest hard trainen en gezond leven. Daar heb ik een nachtje over nagedacht…’

Toekomstmuziek

‘And the rest is history!’, zei Martijn. ‘Maar – en nu adresseer ik het bestuur van de Padelbond – meneer Zeilstra, welkom …’
‘Zeg maar Jan.’
‘Goed, Jan. Wij hebben natuurlijk goed gepresteerd, zeker als we bedenken dat wij als amateurs tussen de profs speelden en ons beste koppel niet eens meeging naar Paraguay … ja, waarom was dat ook weer?’
‘Geen commentaar,’ zei Jan beslist en hij nam een ferme slok.
‘Goed, we hebben dus verdienstelijk gepresteerd, zonder twijfel. Maar laten we eerlijk zijn, op het hoofdpodium hebben jullie nog niets te zoeken. Neem ons nu eens mee in de plannen van de Padelbond. Waar staan wij over pak weg vier jaar?’
‘Wij kijken verder vooruit,’ zei Jan. ‘Mondiaal zijn inmiddels de eerste contacten gelegd met het IOC. Als in Nederland Padel zo explosief blijft doorgroeien, komt er vanzelf ruimte voor een echt topsportprogramma, met een opleidingscentrum en professionals. En dan is alles mogelijk.’
‘Maar  – en ik weet dat dit een gevoelige kwestie is – zouden de Nederlands Padelbond en de KNLTB dan eindelijk niet eens de handen in elkaar moeten slaan?’
‘Geen commentaar,’ zei Jan.
‘Dan tenslotte,’ sprak Martijn, terwijl hij zich weer tot Sido richtte, ‘de belangrijkste vraag is natuurlijk: Wat zit er nog meer in dat lange lijf van jou? Wat zijn de plannen voor 2019?’
‘Ongeveer op dezelfde manier doorgaan.’
‘En zit er nog verbetering in?’
‘Iedereen wordt beter,’ zei Sido, ‘ook Jan. Maar daar gaat het niet om. De vraag is, word je snel genoeg beter, of word je ingehaald door anderen.’
‘Een profcarrière, misschien?’, opperde Martijn.
‘Als iemand met een zak geld voor de deur staat, ga ik daar over nadenken.’
‘Dan rest mij nog iedereen te bedanken …,’ zei Martijn, terwijl de eindtune al klonk.
‘Zeg, wie is er eigenlijk wereldkampioen geworden?’, vroeg de tafeldame op de valreep.
‘Geen commentaar,’ zei Jan. ‘Niemand,’ zei Sido op hetzelfde moment.
Ze keken elkaar wat ongemakkelijk aan.
Martijn roffelde op tafel en zei: ‘Tot volgend jaar!’

Natafelen

Toen we weer in de voorkamer zaten, vroeg ik aan Jan: ‘Zeg, hoe zat dat nou met die finale?’
‘Dat is verantwoordelijk van de Padelbond van Paraguay,’ zei hij.
‘Ik heb begrepen,’ vertelde Sido droog, ‘dat de banen in het hoofdstadion de ochtend van de finales pas zijn afgekeurd, omdat ze niet eerder klaar waren. Er zat nog geen kit tussen de glasplaten. Dat is gevaarlijk. En die kit moest 24 uur drogen.’
‘Voor alle zekerheid waren overal nieuwe banen gebouwd,’ vulde Jan aan.
‘… dus toen moesten die wedstrijden op het andere park worden gespeeld, na de andere wedstrijden. Daar was geen plaats voor publiek, alleen de spelers en officials. En toen Spanje en Argentinië eindelijk de baan op konden, was het al tien uur geweest …’
Ik keek vragend rond.
‘Nou ja,’ zei Sido, ‘toen vonden de spelers het wel mooi geweest. De volgende dag moest iedereen weer vroeg naar het vliegveld.’
‘Dus er is geen finale gespeeld’, stelde ik vast.
‘Zo erg is dat toch niet,’ vond mijn vrouw, ‘het was onvergetelijk en daar gaat het om. Wat kan ik jullie inschenken?’

Bekijk ook...

Dresscode # 1

Ik weet het, ik had zelf gezegd: ‘Laten we zaterdag iets leuks doen.’ Nu stond Bataviastad niet op mijn lijstje, zelfs niet op de achterkant, maar mijn vrouw won het pleit en dus besloot ik er maar het beste van te maken.

Romantiek en plein public

Een hupsige serveerster gaf mij toestemming om mijn stoel op kwart voor twaalf van mijn vrouw te schikken. ‘Ik ben een beetje doof aan één kant,’ had ik gezegd. En handtastelijk aan de andere kant, had ik eraan toe kunnen voegen, maar ik wilde het meisje niet in verlegenheid brengen. Toen ze een fles Rioja kwam brengen en het menu voor ons neerlegde, vertelde ze dat ze buiten de kaart ook hert serveerden.

De zin van het leven

Zittend achter een halve liter Kanunnik triple op het terras van een plaatselijk café, genietend van het vakmanschap van de vrouwelijke bediening, kwam als vanzelfsprekend de zin van het leven ter sprake. Tijdens de wandeling waren de andere onderwerpen al van de agenda gestreept.