Foto van Olga

‘Ik moet je iets laten zien,’ zei ik, toen mijn vrouw thuiskwam. Maar helaas, er was iets fout gegaan bij het opnemen van de uitzending. Ook bij een haastige speuractie op het WereldWijdeWeb vond ik niet de foto van Annemarie Nauta, die in mijn ziel stond gebrand. De uitzending van De Wereld Draait Droor was geheel gewijd aan Het litteken van de dood, de lang verwachte biografie over Jan Wolkers. Ik keek maar half – ik ben nooit onder de indruk geweest van zijn boeken – maar de fragmenten uit zijn laatste brief aan Annemarie Nauta ontroerden mij, ook vanwege de muziek van Dizzy Gillespie, die eroverheen was gezet. En toen verscheen opeens die foto, magistraal gebeeldhouwd als een portret van Rembrandt, maar dan in het volle licht. There is no greater love speelde Dizzy en schreef Wolkers steeds opnieuw in zijn laatste brief. Annemarie keek half weg. All or nothing at all, leek ze te zeggen, dat was de deal, jongen.

‘Wat was er dan zo bijzonder aan die foto?’, vroeg mijn vrouw. Ik durfde het niet onder woorden te brengen, bang om uit te glijden in verbaal overspel. Annemarie had Jan Wolkers in 1960 verlaten. Hij was er kapot van, maar in 1969 nam hij wraak door haar als de naakte Olga op te voeren in Turks Fruit. Zijn zaad, dat hij in haar naam aan anderen had geschonken, droeg hij publiekelijk aan haar op en zijn nasmeulende liefde voor haar bedekte hij tenslotte met een wit laken, de voortijdige dood van weer een andere vriendin. De vrijheid van de schrijver heeft een keerzijde. Maar op die foto was ze nog fataal en tastbaar tegelijk. Als Jan die foto zelf heeft gemaakt, is dat zijn grootste meesterwerk. Nou ja, zo denk ik erover. Morgen ga ik kijken of de foto in dat boek staat. Binnenkort ben ik jarig.

Bekijk ook...

Allemaal naar buiten voor de foto ...

Mijn neef Koen

Tijdens een familiegebeuren sprak ik weer eens neef Koen, voor wie ik al sinds zijn geboorte een zwak koester. Als kind kwam hij vaak logeren, maar sinds hij in Groningen woont, zie ik hem nog zelden. Hij was mager geworden en droeg een bril. Door het toeval gestuurd stonden wij naast elkaar in de keuken, ik in de weer met de prinsessenbonen, hij met de uien. ‘Hé Koen, hoe gaat het?’, vroeg ik, toen ik een traan over zijn wang zag biggelen.

Jan Prakje on the road

Jan Prakje

Terwijl ik in alle vroegte mijn schoenen, die ik gisteren onder een tafeltje had geschoven, weer aantrok en een veter brak, kwam er – bliep – net een Whatsapp-bericht binnen. Het was mijn vriend de psycholoog, die om 6.46 schreef: Op mijn WC lees ik ‘Onze Lieve Vrouwe van de Schemering’ een bundel essays van Willem Jan Otten. Ik denk tijdens het lezen vaak aan jou. Ben zo vrij en uitspraak van WJO te parafraseren: “Dankzij het verhaal wordt mijn leven reëel.”

Inwendig onderzoek van een fauteuil

Inwendig onderzoek

‘Wat doe jij thuis?’, vroeg mijn vrouw, toen ik maandagmiddag om half één de woonkamer binnen stapte. Ze zat netjes aangekleed met een krant op de bank, dus liet ik de gespeelde verdenkingen van een geheime minnaar maar achterwege en kwam meteen terzake. ‘Wij moeten praten,’ zei ik en ik nam plaats in de leren fauteuil.