Gewoon iets leuks

‘Wat wil je voor je verjaardag?’, vroeg ik, tijdens een reclameblok aan mijn vrouw.
‘Lingerie bijvoorbeeld?’
‘Nee, dat lijkt me geen goed idee,’ antwoordde ze schamper.
‘We kunnen ook samen wat uitzoeken.’
‘Maar dan is het geen verrassing meer.’
‘Dus je wilt een cadeau …?’
‘Ja.’
‘… iets dat je niet ziet aankomen?’
‘Juist,’ zei ze.
‘Maar je hebt alles al.’
‘Niet alles,’ zei ze en dat was ook zo. Maar wat?
‘Goed,’ besloot ik, ‘ik bedenk wel iets … zo’n heel apart schemerlampje, misschien.’
‘Hoe bedoel je, apart?’
‘Niet zo nieuwsgierig,’ plaagde ik. ‘Waar staat de fles?’
Mijn vrouw kwam rechtop zitten en schopte per ongeluk de fles Rioja om. De kurk stak nog aan het kelnersmes, dat op tafel lag. Ik riep tevergeefs de Allerhoogste aan. Zij rende naar de keuken en kwam met een doekje, waarmee ze het vloerkleed begon te deppen.
‘Ik heb wel eens gehoord,’ opperde ik, ‘dat je dat met witte wijn of zout moet doen.’
‘Nou, haal dat dan!’
Ik stond op en in de keuken een korflade de korfladen open, waar ik alleen suiker en bakmeel aantrof.
‘Hebben wij geen pak zout!?’, riep ik.
Nee, die hadden we niet. Ik durfde er ook geen fles witte wijn overheen te gooien, vanwege het parket onder het vloerkleed. Het was zoals het was. Het was gebeurd en er was niets meer aan te doen.
‘Ik weet al wat ik je voor je verjaardag geef,’ zei ik toen.
‘Een nieuw vloerkleed,’ stelde ze verheugd vast.
‘Als je wilt dat het een verrassing is, moet je niet gaan raden,’ wierp ik tegen.
Inmiddels was Midsummer Murders weer begonnen. Ik dook weer onder in de onwaarschijnlijke intrige, maar zag uit een ooghoek dat ze op haar I-pad een site met vloerkleden bekeek. Toen de film was afgelopen, ging ik mijn pas en reader halen en kwam bij haar zitten.
‘Laat maar eens zien,’ zei ik, ‘welke heb je uitzocht?’

Bekijk ook...

Mem en Herman 2019

Moederdag mag

De afstand tussen mij en mijn moeder is ongeveer 2,5 kilometer en te voet zijn er drie routes om die te overbruggen. Eentje door het groen – leuk, maar je ziet geen flikker – eentje over de Van Brienenoord-Noord – gevoelsmatig de kortste – maar vandaag liep langs het industrieterrein van Joure.

In de biografie staat een andere foto met dezelfde parasol en jurk, genomen in het Bois de Boulogne.

Foto van Olga

‘Ik moet je iets laten zien,’ zei ik, toen mijn vrouw thuiskwam. Maar helaas, er was iets fout ge-gaan bij het opnemen van de uitzending. Ook bij een haastige speuractie op het wereldwijde net vond ik niet de foto van Annemarie Nauta, die in mijn ziel stond gebrand.

De Koffiehûs Blues

Toen ik in de krant zag, dat Het Friesch Koffiehuis in Leeuwarden wordt gesloopt, ging ik even koppie onder in een branding van weemoed. In het bijschrift las ik dat het leegstaande pand ‘een rotte kies’ was, die voor 2018 Culturele Hoofdstad getrokken moest worden. Nou, ik kan u verzekeren, in de ogen van het establishment was Het Friesch Koffiehuis in de jaren tachtig een bek vol rotte kiezen. Juist daarom kwam ik er zo graag.