Pointless

Zoals vaak keek ik naar de Pointless, een quiz op de BBC. Een ouder echtpaar - mijn favorieten - waren op ongelukkige wijze in de tweede ronde uitgeschakeld. Ik deed mijn beklag bij Will, die in de keuken net de tagliatelle bij de saus gooide. ‘Het eten is klaar,’ zei ze. Ik griste twee borden uit de kast, schepte eentje vol en spoedde mij weer naar de bank.
‘Hoef je geen mes?’ - ‘Nee, waarom?’
‘Om de pasta te snijden, bijvoorbeeld. Om als een beschaafd mens te eten.’
In de derde ronde werden vijf foto's getoond van beroemde gitaristen. ‘C is Roy Buchanan!’, riep ik.
‘Heb je gehoord wat ik zei?’, vroeg Will.
‘Doe nou niet zo moeilijk. We zijn thuis. Er is niemand.’
‘Ik ben er.’
‘Godzijdank,’ lachte ik verliefd, ‘en je houdt ook nog van mij! Waar heb ik het aan verdiend?!’
Een jong zwanger schaap en haar slome vriendje herkenden niemand. Ze moesten gokken.
‘C looks pretty old. Is he perhaps … Jimi Hendrix?’
‘Stomme trut!’, schreeuwde ik. ‘Ze weet niet eens dat Jimi Hendrix zwart is! En dat loopt gewoon vrij rond? En het mag zich nog voortplanten ook!’
‘Zeg, gedraag je ... kijk nu wat je doet!’, riep Will ontzet, ‘je morst!’
Shit, op mijn nieuwe overhemd zat een sliert pasta met kerrie. Ik rende naar het aanrecht en pakte een doekje.
‘Niet het aanrechtdoekje!’
Snel greep ik een theedoek en hield die demonstratief in de lucht. Maar natuurlijk wilde het er niet uit. De presentator nam de antwoorden door. Roy Buchanan was een pointless antwoord! Will schudde haar hoofd en zei:
‘Je eet als een varken.’
‘Engelsen zijn varkens,’ zei ik, ‘ze kennen Roy Buchanan niet eens!’
‘Misschien ben jij wel een heel knap varken,’ gaf ze toe.

 

Eerder uitgebracht in Terug naar het Ei, 2015

Bekijk ook...

Under construction (Fuck your morals) van Anne Wenzel ©2016
Landgoed Anningahof bij Zwolle

Wilt u nog iets gebruiken?

Op de laatste warme dag van het jaar bezochten wij de beeldentuin van Anningahof bij Zwolle. Toen wij rond waren, streken Kees en ik neer op een bankje, in afwachting van de vrouwen, want zonder vrouwen geen leven. Ik had dorst en hij had zin in bier, dus een gezamenlijke oplossing lag voor de hand.

Chili con carne

Omdat mijn vrouw nog een laat overleg in Vaassen had, besloot ik Chili con Carne te maken. On-derweg van mijn werk haalde ik voor alle zekerheid een zakje saus.

Het litteken van de dood

De eerste keer dat ik mijn vrouw sprak, was ze nog niet mijn vrouw. Tijdens een tussenuur zaten we in Rinke’s Koffiebar en bespraken ons eindexamen. Toen ik vertelde, dat ik Serpentina’s Petticoat van Wolkers had gelezen, zei ze: ‘Ik hou niet van Wolkers.’ ‘Ik ook niet,’ zei ik, maar zij had het als eerste gezegd en dat maakte indruk.