Twee bier en een appje

‘Het probleem is, dat ze tegenwoordig geen brieven meer schrijven,’ legde mijn vriend de Schoolmeester op gezaghebbende toon uit. De aanleiding was een artikel over de tanende verbale vaardigheden onder studenten. ‘Ze komen niet meer uit hun woorden. Dat is het probleem.’
‘Misschien heb je gelijk,’ antwoordde ik, ‘maar je houdt de vooruitgang nu eenmaal niet tegen.’
‘Hmm,’ zuchtte hij. Hij wilde iets zeggen, maar slikte het weg en dacht er het zijne van.
‘Voor mijn werk schrijf ik nog wel eens een brief,’ zei ik, ‘maar in het dagelijks leven eigenlijk nooit meer. De laatste brief die ik op de post heb gedaan met een postzegel erop, was gericht aan een stervende man. Ik vond dat hij dat had verdiend, maar ik heb hem niet met de hand geschreven. Dat wil niet meer. Je bent zo gewend te corrigeren.’
‘Ik ben er ook mee opgehouden,’ bekende hij mismoedig. ‘Niemand schreef nog terug. Vaak wist ik niet eens of ze hem wel hadden gelezen.’
‘Jouw probleem is, dat je je mobiel niet gebruikt …’
‘Wis en waarachtig gebruik ik dat ding wel!’
‘Ja, om te bellen als je laat bent voor het eten. Maar je moet gaan appen.’
‘Eppen is ordinair en oppervlakkig,’ verklaarde hij dwars.
‘Wacht,’ zei ik en klapte mijn Samsung open: ‘Kees appte gisteren onder andere dit: Op het toilet werd ik getroffen door deze quote van Dylan: Life on the road is not what it used to be, but what used to be may not have existed anyway. Voor het vegen moest ik dit met je delen … Is dat oppervlakkig?’
‘Nee,’ gaf hij toe, ‘maar wel ordinair.’

Die diskwalificatie liet ik voor hem op tafel liggen en liep naar de keuken. Natuurlijk deelde ik in het geniep zijn heimwee naar de tastbare werkelijkheid van de handgeschreven brief, dat pakketje op de deurmat met genummerde blaadjes gelinieerd papier. Om nog maar te zwijgen van de geüniformeerde postbeambte, die hem te voet langsgebracht, en de oeverloosheid van bespiegelingen, die niet onmiddellijk om antwoord schreeuwden. Het stemde me melancholiek, maar uit angst om op een dag de aansluiting met het NU te missen, had ik het land aan mensen, die weigerden die aansluiting te behouden.
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en keek of mijn vriend de Schoolmeester Whatsapp op zijn ding had. Warempel. Onmiddellijk appte ik hem: Alles wordt beheerst door angst: angst voor het leven of angst voor de dood. Toen zette ik het koffiezetapparaat uit, haalde twee blikjes Hertog Jan uit de koelkast en spoelde twee glazen om. Op het moment dat ik de woonkamer binnenkwam, stopte hij net zijn telefoon weg. Ik gaf hem een blikje en wachtte af.
‘Wat anders,’ zei hij op een ijle toon, ‘hoe staat het eigenlijk met dat Topsportcentrum van jou? Is dat al klaar?’
Ik stelde hem op de hoogte van de ontwikkelingen, zonder te veel in detail te treden, en vroeg me ondertussen af of er al twee blauwe vinkjes voor mijn WhatsApp bericht stonden, en waarom hij over iets anders was begonnen. Of had ik juist met mijn tegeltjeswijsheid onze gedachtewisseling doodgeslagen? Misschien waren wij bij nader inzien slechts goede kennissen.

Bekijk ook...

De verrassing

Toen ik bij de printer stond te wachten, voelde mijn hand een briefje in mijn broekzak. Ik vouwde het open en las de naam van mijn vrouw. Toen herinnerde ik me, dat ze me dat papiertje gisteren bij thuiskomst had gegeven met de woorden: ‘Niet kijken, ik wil niet weten wie jij hebt. Dan is het geen verrassing.’

De binnenkant van mijn schedel

‘We gaan op schoolreisje,’ zei ik, toen mijn vrouw vertelde dat de olijke tweeling kwamen logeren. ‘Waar wil je naartoe?’ ‘Het wordt warm,’ zei ik. ‘We gaan naar Schier.’ Aldus werd besloten. De essentie van een schoolreisje is, dat alles een feestje is. Dat is niet een feit. Dat is een instelling. Dat is de bedoeling.

De Koffiehûs Blues

Toen ik in de krant zag, dat Het Friesch Koffiehuis in Leeuwarden wordt gesloopt, ging ik even koppie onder in een branding van weemoed. In het bijschrift las ik dat het leegstaande pand ‘een rotte kies’ was, die voor 2018 Culturele Hoofdstad getrokken moest worden. Nou, ik kan u verzekeren, in de ogen van het establishment was Het Friesch Koffiehuis in de jaren tachtig een bek vol rotte kiezen. Juist daarom kwam ik er zo graag.