Verhalen van alledag

Mem en Herman 2019

Moederdag mag

De afstand tussen mij en mijn moeder is ongeveer 2,5 kilometer en te voet zijn er drie routes om die te overbruggen. Eentje door het groen – leuk, maar je ziet geen flikker – eentje over de Van Brienenoord-Noord – gevoelsmatig de kortste – maar vandaag liep langs het industrieterrein van Joure.Lees verder

Tess Nijholt en Pake Herman

Tot meer tellen!

Met de kleine meid op schoot, terwijl zij een boterham oppeuzelde, nam ik een populairwetenschappelijk magazine door, waarin de werking van het heelal werd uitgelegd. ‘Kijk zo,’ zei ik. ‘Jij bent ons zonnetje …’ en terwijl ik stukje brood in een baan om haar hoofd bracht: ‘… en dit is een planeet.’Lees verder

De Rappe Krentenbol

Na een grimmige vergadering moest ik wat stoom kwijt. Omdat het mooi weer was en ik mijn brood was vergeten, besloot ik naar de Lidl aan de Oude Oppenhuizerweg te lopen, voor een zak snelle krentenbollen. Halverwege op een parkeerterrein haalde een man een voorwiel uit zijn Renault en vervolgens de rest van een racefiets. Toen wierp hij zijn stropdas op de achter-bank, trok zijn overhemd uit en liet ook zijn kantoorbroek zakken.Lees verder

Match Fixing (1968)

De jaarlijkse voetbalwedstrijd van de Bonifatiusschool tegen de Openbaren zou plaatsvinden op een echt voetbalveld van Sportclub Joure onder leiding van onze gymleraar van der Meer. Wij minachtten van der Meer, want hij spuugde bij het praten, dus noemden we hem heimelijk Flieber. Bovendien was hij gemeen en zelf Openbaar, dus floot hij vast tegen ons. Jopie was onbetwist de beste voetballer van de school, dus hij bepaalde wie erin zat.Lees verder

Romantiek en plein public

Een hupsige serveerster gaf mij toestemming om mijn stoel op kwart voor twaalf van mijn vrouw te schikken. ‘Ik ben een beetje doof aan één kant,’ had ik gezegd. En handtastelijk aan de andere kant, had ik eraan toe kunnen voegen, maar ik wilde het meisje niet in verlegenheid brengen. Toen ze een fles Rioja kwam brengen en het menu voor ons neerlegde, vertelde ze dat ze buiten de kaart ook hert serveerden.Lees verder

De Neanderthaler in mij

Mijn vriend de Psycholoog arriveerde ondanks het gure weer zelfs twee minuten eerder dan aangekondigd. Ik hou daarvan. Tijdens de koffie – hij kreeg de Paddington koffiemok – bespraken wij zoals gebruikelijk eerst het leven, dat er aan weerszijden van de tafel onveranderlijk goed voor stond. Daarna vroeg ik hem, wat hem momenteel zoal bezighield …Lees verder

Bubbles or coffee, that's the question.

De digitale hand van God

‘Zegt u het maar?’, sprak de man door een ernstige baard, toen ik mijn PC voor hem op de toonbank plaatste. ‘Mijn Email doet het niet meer,’ zei ik. Ja, ik had nog wel internet, ik zag ook nog steeds mijn berichten, maar verzenden en ontvangen werkte niet meer. Nee, ik was me van geen abonnement of wachtwoord bewust. Tenslotte biechtte ik op, dat …Lees verder

Jan Prakje on the road

Jan Prakje

Terwijl ik in alle vroegte mijn schoenen, die ik gisteren onder een tafeltje had geschoven, weer aantrok en een veter brak, kwam er – bliep – net een Whatsapp-bericht binnen. Het was mijn vriend de psycholoog, die om 6.46 schreef: Op mijn WC lees ik ‘Onze Lieve Vrouwe van de Schemering’ een bundel essays van Willem Jan Otten. Ik denk tijdens het lezen vaak aan jou. Ben zo vrij en uitspraak van WJO te parafraseren: “Dankzij het verhaal wordt mijn leven reëel.”Lees verder

Pastoor Mets wijdt de Willibrordusschool (tegenwoordig Mattheusschool)
Op de achtergrond koster Brouwer, alias Sinterklaas

Wat ik later wilde worden

Tijdens een familiegebeuren rond de kerst vroeg een nichtje zomaar, wie van ons nog geloofde. Het bleef even stil. ‘Ik,’ zei ik toen. De vraag was zo ruim gesteld, dat nuanceren niet eens nodig was. Als kind was ik diep geraakt door het sprookjesachtige kaarslicht, de Latijnse wondertaal, de Gregoriaanse gezangen en de galmende gewelven van onze katholieke kerk, de Mattheus in Joure. Natuurlijk geloofde ik in een God. Hij geloofde toch ook in mij? En daarom ga ik tegenwoordig niet meer naar de kerk. Hij is er niet meer. Alleen in mijn diepste gedachten brandt nog het vuur. ‘Ja,’ zei mijn...Lees verder

Piet Wierda betreedt de oude Jouster Drukkerij (© Herman Kramer)

De Oude Jouster Drukkerij

De Oude Drukkerij in de Midstraat

Toen ik tijdens de feestdagen Black Magic Woman van Fleetwood Mac weer eens op de radio hoorde, dacht ik met weemoed terug aan de Jouster Drukkerij, ofwel de VJD. Niet alleen omdat ik dat plaatje daar voor het eerst hoorde, maar ook omdat de VJD net als Fleetwood Mac twee levens kent. Het huidige State-of-the-art bedrijf aan de Vegelinsweg doet in niets denken aan de naoorlogse drukkerij in de Midstraat, tegenover Tijmstra Expert.

In 1970 werd ik 15 jaar, dus ging ik op zoek naar een vakantiebaantje om mijn rijksdaalder zakgeld aan te vullen. Na...Lees verder

Gewoon iets leuks

‘Wat wil je voor je verjaardag?’, vroeg ik, tijdens een reclameblok aan mijn vrouw. ‘Gewoon. Iets leuks,’ zei ze. ‘Lingerie bijvoorbeeld?’ ‘Nee, dat lijkt me geen goed idee,’ antwoordde ze schamper. ‘We kunnen ook samen wat uitzoeken.’ ‘Maar dan is het geen verrassing meer.’Lees verder

Het Haringgenootschap

Op het programma stond een fikse wandeling, om de overdaad van de feestdagen te vertreden, althans van mijn kant. Mijn vriend de Psycholoog doet niet aan feestdagen en gezelligheid, maar loopt iedere dag tien kilometer tegen de verblabbering van zijn fysiek. Hij liep voor, want hij was bekend in de havenstad. Op onze route passeerden wij een viswinkel met de illustere naam Het Haringgenootschap.Lees verder

Alexander Armstrong &Richard Osmanvan de dagelijkste BBC quiz 'Pointless'.

Pointless

Zoals vaak keek ik naar de Pointless, een quiz op de BBC. Een ouder echtpaar - mijn favorieten - waren op ongelukkige wijze in de tweede ronde uitgeschakeld. Ik deed mijn beklag bij Will, die in de keuken net de tagliatelle bij de saus gooide. ‘Het eten is klaar,’ zei ze. Ik griste twee borden uit de kast, schepte eentje vol en spoedde mij weer naar de bank. ‘Hoef je geen mes?’ - ‘Nee, waarom?’ ‘Om de pasta te snijden, bijvoorbeeld. Om als een beschaafd mens te eten.’ In de derde ronde werden vijf foto's getoond van beroemde gitaristen. ‘C is Roy Buchanan!’, riep ik. ‘Heb je gehoord wat ik...Lees verder

Allemaal naar buiten voor de foto ...

Mijn neef Koen

Tijdens een familiegebeuren sprak ik weer eens neef Koen, voor wie ik al sinds zijn geboorte een zwak koester. Als kind kwam hij vaak logeren, maar sinds hij in Groningen woont, zie ik hem nog zelden. Hij was mager geworden en droeg een bril. Door het toeval gestuurd stonden wij naast elkaar in de keuken, ik in de weer met de prinsessenbonen, hij met de uien. ‘Hé Koen, hoe gaat het?’, vroeg ik, toen ik een traan over zijn wang zag biggelen.Lees verder

Een Kerstvertelling

Op een winterige zondagochtend werd er bij hem aangebeld. Op de galerij stond een kolossale man. Hij hield een mok voor zich en vroeg of hij een paar scheppen koffie mocht lenen. ‘Kom maar verder,’ zei mijn vriend, ‘dan zet ik wel even.’ Ze liepen door naar de keuken, waar hij met een filter en een koffiebus in de weer ging. ‘Dus,’ sprak de man plechtig, ‘gisteren ben ik hiernaast ingetrokken, ziet u. Ik ben uit elkaar.’Lees verder

Zondagochtend retoriek

Toen ik de deur van de logeerkamer hoorde en een ademtocht later de badkamerdeur, stond ik op, nam mijn ochtendjas van de haak en ging naar beneden. Hoewel het nog niet licht was, opende ik de gordijnen alvast, zodat de dag zacht kon binnenvallen. Ik zette de fles en de wijnglazen van gisteravond op het aanrecht en begon de vaatwasser uit te ruimen, alsof ik niet gewoon in afwachting was van mijn vriend, de Psycholoog.Lees verder

Ja Zeilstra weet vanuit iedere positie een selfie te maken.

De Wereld Stond Stil

Er is geen betere plaats voor een nabeschouwing dan aan tafel in een talkshow, bijvoorbeeld De Wereld Stond Stil. Dus zei ik tegen mijn vrouw: ‘Ik ben nu Martijn van Nijkerk en jij bent mijn tafeldame Alida van Rijn.’ Martijn was in zijn nopjes dat hij zevenvoudig international Sido Nijholt bereid had gevonden te komen, samen met Janke Vaartjes, die letterlijk aan de wieg van zijn succes had gestaan. Na enige onderhandeling wilde ook Jan Zeilstra, sterke man bij de Nederlandse Padelbond ...Lees verder

Foto: J.Zeilstra Sports Illustrations & Artwork Ltd

Vamos a Paraguay (nl/eng)

Onder het motto Sporthelden worden niet geboren, sporthelden worden gemaakt reisde ik in de vroege ochtend af naar het racketcentrum van TV Joure, gewapend met een notitieblok en een zelfgemaakte pers-accreditatie. Na zijn laatste training op het oude continent wilde hij wel even tijd vrijmaken voor een diepte-interview.Lees verder

Under construction (Fuck your morals) van Anne Wenzel ©2016
Landgoed Anningahof bij Zwolle

Wilt u nog iets gebruiken?

Op de laatste warme dag van het jaar bezochten wij de beeldentuin van Anningahof bij Zwolle. Toen wij rond waren, streken Kees en ik neer op een bankje, in afwachting van de vrouwen, want zonder vrouwen geen leven. Ik had dorst en hij had zin in bier, dus een gezamenlijke oplossing lag voor de hand.Lees verder

Mijn vriend de psycholoog

Toen we weer een tunnel binnenreden, ter hoogte van Liestal Zwitserland, stuurde ik een Whatsapp-bericht aan mijn vriend de psycholoog: Onderweg naar huis. Zien wij elkaar nog? Wij waren ook op weg naar de vierde week van mijn vakantie, in mijn ogen de beslissende week.Lees verder

Rechts, links, troelala.

Ik keek verdwaasd naar een border, die ik geacht was te gaan wieden, want het was ook mijn tuin. ‘Hoe zie ik nu wat onkruid is?’ ‘Nou, die lelijke stengels …’ wees mijn vrouw. ‘En dit dan?’, vroeg ik en wees naar een plantje met mooie witte bloemetjes. ‘Eruit,’ zei ze rigoureus. ‘Maar hij bloeit!’ ‘Hij bloeit tussen mijn tegels.’Lees verder

Grytsje Postma-Zonderland

De kont van Beppe (1963)

Toen ik om half vijf wakker werd voor mijn oudemannenplas, zat die droom nog in mijn kop, een beeld uit mijn jeugd, de kont van mijn Beppe. Er was geen verhaal, zoals dat zo vaak met dromen gaat. Ik kon me niet herinneren, dat ik hier ooit eerder over had gedroomd, maar het beeld bood mij troost.Lees verder

De oude apotheek in de Midstraat Joure

De vloek van Ferwerda

Het was druk bij de oude apotheek in de Midstraat. Ik trok nummertje B131. Toen B127 werd omgeroepen reageerde niemand. Ik zag een oud baasje glazig voor zich uitstaren. Hij deed me vaag aan iemand denken. ‘Heeft u B127?’, vroeg ik aan hem. ‘Nee,’ zei hij bot. Toen keek hij op zijn briefje en zei … nou ja, hij vloekte.Lees verder

Kinderfeestje

Onlangs sprak ik een meisje van 7 jaar. Ze had haar voortanden net gewisseld en droeg een vreemd soort berenpak, met oortjes aan de capuchon. Ze keek nieuwsgiering naar mijn knie die was ingetaped. Twee halve manen rond de knieschijf. ‘Kijk,’ zei ik, en ik strekte mijn been, waardoor het vel op mijn knieschijf samen frommelde tot de snuit van een buldog.Lees verder

Pages